Ҷумлаи шогирдонаши андари ҳошия

جمله شاگردانش اندر حاشیه

Буд ӯ чӯпон ва эшон мошиаҳ

بود او چوپان و ایشان ماشیه

Аз дар омад ногаҳони бокашу Фш

از در آمد ناگهان با کش و فش

Як ҳаюлоеи муваққари шайх вааш

یک هیولایی موقر شیخ‌وش

Бар сараши ъамомае чун гурзи сом

بر سرش عمامه‌ای چون گرز سام

Дар буриши ҳам ҷбаҳ эй кофури фом

در برش هم جبه‌ای کافور فام

Омад аз дар чуст ва бар маснад нишаст

آمد از در چست و بر مسند نشست

Ранг аз рӯй мударриси рахти баст

رنگ از روی مدرس رخت بست

Кин ҳарифи ман магари рстостӣ

کاین حریف من مگر رسطاستی

ё Абунасраст ё қстостӣ

یا ابونصر است یا قُسطاستی

Аз паии таъзим ӯ аз ҷои ҷуст

از پی تعظیم او از جای جست

Ҳар ду зонуро дўтаҳ кард ва нишаст

هر دو زانو را دوته کرد و نشست

Ҳам хабари ҳам мбтдо Фрмўш кард

هم خبر هم مبتدا فرموش کرد

Пас забон аз Киев ва кам хомӯш кард

پس زبان از کیف و کم خاموش کرد

Аз адаб бо бими тарк дарс гуфт

از ادب با بیم ترک درس گفت

Лаби фурӯи бастанд аз гуфту шнФт

لب فرو بستند از گفت و شنفت

Чун ба устодии рисӣ хомӯш бош

چون به استادی رسی خاموش باش

Лаб бабанду пой то сар гӯш бош

لب ببند و پای تا سر گوش باش

Дам мазан дар назд устоди ҳунар

دم مزن در نزد استاد هنر

Пеши ҷолинуси ном тиб мабар

پیش جالینوس نام طب مبر

Аз шуҷоат дар бар ҳайдари млоФ

از شجاعت در بر حیدر ملاف

Бемуҳобо по манеҳ андари масоф

بی محابا پا منه اندر مصاف

Дар бар лутии ту раққосӣ макун

در بر لوطی تو رقاصی مکن

Бо наҳанги баҳр ғаввосӣ макун

با نهنگ بحر غواصی مکن

То ҳариф хеш нашиносӣ дуруст

تا حریف خویش نشناسی درست

Ҳамлаи сӯй ӯ макун чолоку чуст

حمله سوی او مکن چالاک و چست

Он мударриси соъатии хомӯш буд

آن مدرس ساعتی خاموش بود

Ҳам зи ранҷу дарди по дар ҷӯш буд

هم ز رنج و درد پا در جوش بود

Оқибат рӯ кард сӯии он ҳариф

عاقبت رو کرد سوی آن حریف

Сари фурӯи афканд бо нутқи латиф

سر فرو افکند با نطق لطیف

Гуфт мўлино чаро дорад сукут

گفت مولینا چرا دارد سکوت

наменабахшад рӯҳи моро ҳеҷ қӯт

می‌نبخشد روح ما را هیچ قوت

Нест қӯти рӯҳҳо қӯти хлис

نیست قوت روحها قوت خلیص

Зинати ҷони неи сроўилу қмис

زینت جان نی سراویل و قمیص

Рӯҳҳоро шуд ҳаёт аз фазлу илм

روحها را شد حیات از فضل و علم

Зевари онҳо ҳаёу ҷӯаду ҳалам

زیور آنها حیا و جود و حلم

Гуфт гӯям аз чаҳ эй шайхи ҷаҳон

گفت گویم از چه ای شیخ جهان

Гуфт донеи ончӣ равшан кун баён

گفت دانی آنچه روشن کن بیان

Мо ҳама гӯшем бар фармони ту

ما همه گوشیم بر فرمان تو

Ташнаи лаб бар ҷуръа ӣ унвони ту

تشنه لب بر جرعهٔ عنوان تو

Гуфт мўлино ки эй устоди фард

گفت مولینا که ای استاد فرد

Рӯзаро кӣ ме тавон ифтор кард

روزه را کی می‌توان افطار کرد

Гуфт ҳангоми ғуруби офтоб

گفت هنگام غروب آفتاب

Ҳаст ифтори сиём онгаҳ савоб

هست افطار صیام آنگه صواب

Гуфт оё чист ҳукми он ҷаноб

گفت آیا چیست حکم آن جناب

То саҳаргаҳгар касе монад бихоб

تا سحرگه گر کسی ماند به خواب

Гуфт бояд рӯза бӯдан то саҳар

گفت باید روزه بودن تا سحر

Кошкӣ кардӣ сухани сари зӯдтар

کاشکی کردی سخن سر زودتر

Гуфт оё бо чунин фазлу камол

گفت آیا با چنین فضل و کمال

Шайхи моро дар чаҳ бошад иштиғол

شیخ ما را در چه باشد اشتغال

Гуфт ман шаръи шариф сова ам

گفت من شرع شریف ساوه‌ام

Бо ҳамаи фазли андари онҷо ёва ам

با همه فضل اندر آنجا یاوه‌ام

Гуфт андар камараам шаръи шариф

گفت اندر کمره‌ام شرع شریف

Бо ҳамаи фазлу ҳунари онҷои наҳиф

با همه فضل و هنر آنجا نحیف