эй зи қандили ту равшани дидаи хуршеду моҳ

ای ز قندیل تو روشن دیده خورشید و ماه

эй шудаи парвонаи чавгони ту шамъи нигоҳ

ای شده پروانه چوگان تو شمع نگاه

Бар сари тоъати иҷобат бар дуоҳо мунтазир

بر سر طاعت اجابت بر دعاها منتظر

Абрӯии дарвозаи ?ути тири назарро қаблгоҳ

ابروی دروازه ات تیر نظر را قبلگاه

Ҳар ки бар даргоҳат ояд ӯ ба матлаб ме расад

هر که بر درگاهت آید او به مطلب می رسد

Даст ва рӯй хешро нокардаи пок аз гирди роҳ

دست و روی خویش را ناکرده پاک از گرد راه

Ҳоҷбонт дар ба рӯй соилон во карда анд

حاجبانت در به روی سایلان وا کرده اند

Ҳеҷ кас аз посбононт набошад додхоҳ

هیچ کس از پاسبانانت نباشد دادخواه

Одами обӣ ба дарё ҷустуҷӯят ме кунад

آدم آبی به دریا جستجویت می کند

Рафтааст овози тасбеҳати зи моҳӣ то ба моҳ

رفته است آواز تسبیحت ز ماهی تا به ماه

Бар тавофи равзаи ?ути пер ва ҷавон доданд рӯй

بر طواف روضه ات پیر و جوان دادند روی

Бас ки ҷоруби раҳати мӯӣ сифедасту сиёҳ

بس که جاروب رهت موی سفید است و سیاه

Соилонро остонати болаши махмал буд

سایلان را آستانت بالش مخمل بود

Зери деворат буд бар хона бар дуашон паноҳ

زیر دیوارت بود بر خانه بر دوشان پناه

Аз тавофи равза ?ут гардид шохи гули илм

از طواف روضه ات گردید شاخ گل علم

Вази таманнояш буд дар остини дасти нигоҳ

وز تمنایش بود در آستین دست نگاه

Барнагардад ҳеҷ кас аз остонати ноумед

برنگردد هیچ کس از آستانت ناامید

Подшоҳонро диҳии тоҷу гадоёнро кулоҳ

پادشاهان را دهی تاج و گدایان را کلاه

Бар кафи абр эътоӣ туаст дарёи қатра Эй

بر کف ابر اعطای توست دریا قطره ای

Кӯҳи эҳсони пеши чашми ҳимматати як пари моҳ

کوه احسان پیش چشم همتت یک پر ماه

Мунтазир бар соилон бошад дар эҳсони ту

منتظر بر سایلان باشد در احسان تو

Мустаъид бар остонати рӯзу шаби шоҳу сипоҳ

مستعد بر آستانت روز و شب شاه و سپاه

Бениёзанд аз ду олами муфлисони кӯии ту

بی نیازند از دو عالم مفلسان کوی تو

Чашм бар дасти гадоён ту доранд ҳилли ҷоҳ

چشم بر دست گدایان تو دارند هل جاه

Пеши айвони ту рифъат тор бӯда аз фалак

پیش ایوان تو رفعت تار بوده از فلک

Аз сар хуршед уфтад дар тамошояши кулоҳ

از سر خورشید افتد در تماشایش کلاه

Пешвои авлиёии асри шоҳи Нақшбанд

پیشوای اولیای عصر شاه نقشبند

Ҳеҷ касро бар киромоташ набошад иштибоҳ

هیچ کس را بر کراماتش نباشد اشتباه

Ақрбоёнши баланди иқбол аз хӯрду бузург

اقربایانش بلند اقبال از خورد و بزرگ

Ҳар як аз авлод ӯ бошанд гардуни дастгоҳ

هر یک از اولاد او باشند گردون دستگاه

Ҳар ки бар даргоҳ ӯ меоварад рӯй ниёз

هر که بر درگاه او می آورد روی نیاز

Сина ӯ мешавад лабрез аз файзи илоҳ

سینه او می شود لبریز از فیض اله

эй сар хон ту лабрез аз фақир ва аз ғанӣ

ای سر خوان تو لبریز از فقیر و از غنی

Баҳраи манд аз суфраи омати гадоу подшоҳ

بهره مند از سفره عامت گدا و پادشاه

Аз ту бар по эй валеу аҳди чандини силсила

از تو بر پا ای ولی و عهد چندین سلسله

Вай ба дастати ҳалқаи занҷири чандини хонақоҳ

وی به دستت حلقه زنجیر چندین خانقاه

Оби гавҳари пеши оби ҳавз ӯ бе обрӯаст

آب گوهر پیش آب حوض او بی آبروست

Хоки пок ӯ буд аз анбартар пораи хоҳ

خاک پاک او بود از عنبر تر پاره خواه

Мунфаили моҳ аз чароғи гӯшаи айвони ту

منفعل ماه از چراغ گوشه ایوان تو

Ваии зи фонӯси ту нӯронии фалакро хайргоҳ

وی ز فانوس تو نورانی فلک را خیرگاه

Аўлёоллаҳро гуфтои рӯи кирдорати писанд

اولیاالله را گفتا رو کردارت پسند

Чори ёр Мустафо бошанд туро пушту паноҳ

چار یار مصطفی باشند تو را پشت و پناه

Ҳар чаҳ май гӯйии худо ӯро иҷобат ме кунад

هر چه می گویی خدا او را اجابت می کند

Бас ки чандон кардае хизмат ба даргоҳи илоҳ

بس که چندان کرده ای خدمت به درگاه اله

Ҳар шаби наврӯзи мардуми хори хорон май раванд

هر شب نوروز مردم خوار خواران می روند

Бар гули хорат буд хосияти меҳри гиёҳ

بر گل خارت بود خاصیت مهر گیاه

Подшоҳои остонати каъба худ гуфта ам

پادشاها آستانت کعبه خود گفته ام

Бо ту рӯй овардаам эй қиблаи олами паноҳ

با تو روی آورده ام ای قبله عالم پناه

Бар тавофи Ясриб ва бтҳо надорам дастрас

بر طواف یثرب و بطحا ندارم دسترس

Лек дорам ниятӣ шояд ки орми рӯ ба роҳ

لیک دارم نیتی شاید که آرم رو به راه

Аз худо ва аз расӯли ҳақи хиҷолат май кашам

از خدا و از رسول حق خجالت می کشم

Бас ки ношукрӣ маро афганда дар зери гуноҳ

بس که ناشکری مرا افگنده در زیر گناه

Шаҳрёро аз ?хитои худ пушаймон гашта ам

شهریارا از خطای خود پشیمان گشته ام

Аз кироми алкотбин бар хештан дорам гувоҳ

از کرام الکاتبین بر خویشتن دارم گواه

Подшоҳо рӯй бар даргоҳ ту оварда ам

پادشاها روی بر درگاه تو آورده ام

Такя бар ҷӯад паямбар кардау лутфи илоҳ

تکیه بر جود پیمبر کرده و لطف اله

Рӯзгорӣ шуд ки ранҷурами зи по афтода ам

روزگاری شد که رنجورم ز پا افتاده ام

Карда аз бе қӯтии мӯии серуми тарки кулоҳ

کرده از بی قوتی موی سرم ترک کلاه

Хайрамақдам гӯй бошад бандагонатро серум

خیرمقدم گوی باشد بندگانت را سرم

Юсуфи умеди ман аз бас ки афтода ба чоҳ

یوسف امید من از بس که افتاده به چاه

Дорам аз дасти гдоёнти чароғии орзӯ

دارم از دست گدایانت چراغی آرزو

Бас ки бошад тираи шамъ кулбаам аз дӯди оҳ

بس که باشد تیره شمع کلبه ام از دود آه

Тўтёии дидаи аҳли назари гардони маро

توتیای دیده اهل نظر گردان مرا

Пеши чашми худ агар чаҳ камтарам аз хоки роҳ

پیش چشم خود اگر چه کمترم از خاک راه

Қӯтӣ бар даст ва поем даҳ ки бархезам зи ҷо

قوتی بر دست و پایم ده که برخیزم ز جا

Ҳар куҷо хоҳад дилам онҷо кунам оромгоҳ

هر کجا خواهد دلم آنجا کنم آرامگاه

Лашкари андӯҳ дар дунболи ман афтода аст

لشکر اندوه در دنبال من افتاده است

Омадам бар остонат то шӯии пушту паноҳ

آمدم بر آستانت تا شوی پشت و پناه

эй тбибои дардмандам бар давоӣ ман бакӯш

ای طبیبا دردمندم بر دوای من بکوش

Дорам аз даст Касал умрӣаст аҳволи табоҳ

دارم از دست کسل عمریست احوال تباه

Бар дарат имрӯз ҳамчун сидо оварда ам

بر درت امروز همچون سیدا آورده ام

Қомати тақсири гӯйону забони узрхоҳ

قامت تقصیر گویان و زبان عذرخواه

Соҳбои иқлӣмҳо рӯзӣ ки қисмат сохтанд

صاحبا اقلیم ها روزی که قسمت ساختند

Моўроءи алнҳрёнро остонат шуд паноҳ

ماوراء النهریان را آستانت شد پناه