Баҳри рӯзӣ осмон кардаст саргардони маро

بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا

Мӯр лангам нест умедии азин деҳқони маро

مور لنگم نیست امیدی ازین دهقان مرا

Аз матоъами доман афшон бугзарад назора гар

از متاعم دامن افشان بگذرد نظاره گر

Бас ки аз гирди касодии пар буд дукони маро

بس که از گرد کسادی پر بود دکان مرا

Қисмати ман чун ҳумо набӯд ба ғайр аз устихон

قسمت من چون هما نبود به غیر از استخوان

Карда ин рӯзии халос аз миннати даврони маро

کرده این روزی خلاص از منت دوران مرا

Май гузорам чун чароғу об май гирдам чу шамъ

می گذارم چون چراغ و آب می گردم چو شمع

Ҳар ки чун парвона мегардад шабии меҳмони маро

هر که چون پروانه می گردد شبی مهمان مرا

То лаби ноне чу гандуми рӯз бе ман карда анд

تا لب نانی چو گندم روز بی من کرده اند

Дар гиребони чокҳо афтода то домони маро

در گریبان چاک ها افتاده تا دامان مرا

Аз табассуми пистаро мағзи саромад аз даҳон

از تبسم پسته را مغز سرآمد از دهان

Вақфи дандон надомат шуд лаби хандони маро

وقف دندان ندامت شد لب خندان مرا

Доғҳо чун лола аз аъзои ман гул карда аст

داغها چون لاله از اعضای من گل کرده است

Чоки пероҳани намояди рахнаи бустони маро

چاک پیراهن نماید رخنه بستان مرا

Гар рӯми баҳри тамошои сӯии гулшан чун насим

گر روم بهر تماشا سوی گلشن چون نسیم

Ғунчаи ҳам чун буи созад дар бағали пинҳони маро

غنچه هم چون بوی سازد در بغل پنهان مرا

Гаштаам хилват нишин аз тӯҳмати урёни танӣ

گشته ام خلوت نشین از تهمت عریان تنی

Чоки пероҳан чу Юсуф карда дар зиндони маро

چاک پیراهن چو یوسف کرده در زندان مرا

Чун Флохўн бастаам санги маломат бар шикам

چون فلاخون بسته ام سنگ ملامت بر شکم

Карда мушарраф бар сари девонагони даврони маро

کرده مشرف بر سر دیوانگان دوران مرا

намеравад эй сидо аз дидаам дарёии хӯн

می رود ای سیدا از دیده ام دریای خون

Хори мижгон май намояди панҷаи марҷони маро

خار مژگان می نماید پنجه مرجان مرا