То дар оғӯши гулистони ман он сарв қад аст

تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است

Наргиси хулди барин боғи марои чашм бад аст

نرگس خلد برین باغ مرا چشم بد است

Ҳеҷ кас аз дили ман кулуфти айёми набард

هیچ کس از دل من کلفت ایام نبرد

Рўзгорист ки ойинаи ман дар намад аст

روزگاریست که آئینه من در نمد است

Аз чамани ком тавон ёфт дар айёми баҳор

از چمن کام توان یافت در ایام بهار

Сабзаи хати гул рӯй ту моро санад аст

سبزه خط گل روی تو ما را سند است

Ваъда додан ба гадои силӣ рӯй тамаъ аст

وعده دادن به گدا سیلی روی طمع است

Даст бар синаи арбоби карам даст радост

دست بر سینه ارباب کرم دست رداست

Пеши нодони сухани паст баланд иқболаст

پیش نادان سخن پست بلند اقبالست

Тифлро ғунчаи коғази гул рӯй сабад аст

طفل را غنچه کاغذ گل روی سبد است

Мурдан ӯ лост иҳӣ ки шавад парда нишин

مردن او لاست یحی که شود پرده نشین

Шамъро равзани фонӯси шикоф лаҳад аст

شمع را روزن فانوس شکاف لحد است

Гунбади чарх ки бар рифъат худ ме нозад

گنبد چرخ که بر رفعت خود می نازد

Ба муқӣмони сари кӯии ту пой расад аст

به مقیمان سر کوی تو پای رسد است

Ҳар ки ҳамдӯш ту шуд марг равад аз ёдаш

هر که همدوش تو شد مرگ رود از یادش

Қадари раънои ту ҳамсояи умр абад аст

قدر رعنای تو همسایه عمر ابد است

Сидо аз сафари каъбаи дили пои макаш

سیدا از سفر کعبه دل پای مکش

Дар биёбони талаб ҳар сари хорӣ балад аст

در بیابان طلب هر سر خاری بلد است