Чу теғ бар камари он бода нӯш ме ояд

چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید

Замини зи хӯни шаҳидон ба ҷӯш ме ояд

زمین ز خون شهیدان به جوش می آید

Аннани оҳ ки дар дил нигаҳ тавонад дошт

عنان آه که در دل نگه تواند داشت

Каллаи шикастау кокул ба дӯш ме ояд

کله شکسته و کاکل به دوش می آید

Бағали кушодау пӯшидаи ҷомаи гулранг

بغل گشاده و پوشیده جامه گلرنگ

Ба ин либос ба тороҷ ҳуш ме ояд

به این لباس به تاراج هوش می آید

Ки баста аст надонам забони мурғон ро

که بسته است ندانم زبان مرغان را

Ки андалеби з гулшан хамӯш ме ояд

که عندلیب ز گلشن خموش می آید

Ба даври ман шудаи айёми косаи пари заҳр

به دور من شده ایام کاسه پر زهر

Ба ҳар ки менагарм бонг нӯш ме ояд

به هر که می نگرم بانگ نوش می آید

Ба гулшанӣ ки ту икраҳи гузашта ӣӣ то ҳашар

به گلشنی که تو یکره گذشته یی تا حشر

Садои қофила глФрўш ме ояд

صدای قافله گلفروش می آید

Чу сидои лаб агар аз фиғон на барбандам

چو سیدا لب اگر از فغان نه بربندم

Ҷаҳони зи нолаи ман дар хурӯш ме ояд

جهان ز ناله من در خروش می آید