Хӯни дил аз дидаам рӯзӣ ки сар берун кунад

خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند

Шаҳрро гирдоб созад даштро Ҷайҳун кунад

شهر را گرداب سازد دشت را جیحون کند

Решаи зулфи парешоне буд нахли вуҷӯд

ریشه زلف پریشانی بود نخل وجود

Одамӣ аз содаи лавҳии шиква аз гардун кунад

آدمی از ساده لوحی شکوه از گردون کند

намекашад рахти худ аз гулшан дар оғӯши қафас

می کشد رخت خود از گلشن در آغوش قفس

зи даруни байза ҳар мурғӣ ки сар берун кунад

ز درون بیضه هر مرغی که سر بیرون کند

Рӯй зарди хеш май молад ба ҳар дар офтоб

روی زرد خویش می مالد به هر در آفتاب

То рухи худ аз кадомин остон гулгун кунад

تا رخ خود از کدامین آستان گلگون کند

Маънии барҷаста ӣӣ чун сарв май бояд баланд

معنی برجسته یی چون سرو می باید بلند

Вар на ҳар кас метавонад мисра мавзун кунад

ور نه هر کس می تواند مصرع موزون کند

Хешро берун кунад аз афлоки ҳикматҳо ба байн

خویش را بیرون کند از افلاک حکمت ها به بین

Бода чун аз хам барояд кор афлотӯн кунад

باده چون از خم برآید کار افلاطون کند

Ғамзаи шӯхат наме тарсади зи рӯзи интиқом

غمزه شوخت نمی ترسد ز روز انتقام

Чанд дилҳо об гирданд ҷигарҳо хӯн кунад

چند دلها آب گرداند جگرها خون کند

Хубрӯёнро ба якҷои ҷамъ кардан мушкил аст

خوبرویان را به یکجا جمع کردن مشکل است

Бо чунин қавми парешони кас чаҳ созад чун кунад

با چنین قوم پریشان کس چه سازد چون کند

Май пурди мижгони зи чашми сидо чун пари коҳ

می پرد مژگان ز چشم سیدا چون پر کاه

То назари бозӣ ба он рухсор гндмгўн кунад

تا نظر بازی به آن رخسار گندمگون کند