Мабодои кори ман бо чашмат эй мижгон хаданг уфтад

مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد

Гирифтори ту ҳар каси гашт дар қайд фаранг уфтад

گرفتار تو هر کس گشت در قید فرنگ افتد

зи ман крдости санги серумаи рӯи гардони нигоҳат ро

ز من کرداست سنگ سرمه رو گردان نگاهت را

Илоҳӣ хок гардад серумау оташ ба санг уфтад

الهی خاک گردد سرمه و آتش به سنگ افتد

Рафиқ аз кафи мадаи хоҳӣ ки дар манзили барии худ ро

رفیق از کف مده خواهی که در منزل بری خود را

Шавад санги сари раҳ чун Асо аз даст ланг уфтад

شود سنگ سر ره چون عصا از دست لنگ افتد

Лаболаб мешавад аз шери моҳии доми тан парвар

لبالب می شود از شیر ماهی دام تن پرور

Ба коми нотавонони арраи пушт наҳанг уфтад

به کام ناتوانان اره پشت نهنگ افتد

Набошад рӯзеи ҷузи пораи дили ғунчаи гул ро

نباشد روزیی جز پاره دل غنچه گل را

Хӯрд хӯн ҳар киро ҳиммати васеъу даст танг уфтад

خورد خون هر که را همت وسیع و دست تنگ افتد

Ман он маҷнӯни бадбахтам ки аз саҳро ба шаҳр оем

من آن مجنون بدبختم که از صحرا به شهر آیم

Шавад атфоли ҳам девонау қаҳтӣ ба санг уфтад

شود اطفال هم دیوانه و قحطی به سنگ افتد

Ба душман сидо бигзор теғи пишдстӣ ро

به دشمن سیدا بگذار تیغ پیشدستی را

Сар худ мехӯрд чун хор ҳар каси тез чанг уфтад

سر خود می خورد چون خار هر کس تیز چنگ افتد