Шамъ бо оташи мудоро то қиёмат ме кунад

شمع با آتش مدارا تا قیامت می کند

Суҳбати дайри ошноён истиқомат ме кунад

صحبت دیر آشنایان استقامت می کند

Суфраи худ ҳар ки ӣнҷо паҳн месозад чу субҳ

سفره خود هر که اینجا پهن می سازد چو صبح

Бар сари худ сояи бонӣ то қиёмат ме кунад

بر سر خود سایه بانی تا قیامت می کند

Хӯни сайёдон булбул ҳаст чун шабнами ҳалол

خون صیادان بلبل هست چون شبنم حلال

Боғбон аз дафтари гули ин ривоят ме кунад

باغبان از دفتر گل این روایت می کند

Гул бигӯ беҳуда май резади зари худро ба хок

گل بگو بیهوده می ریزد زر خود را به خاک

Ошноёни андалебонро маломат ме кунад

آشنایان عندلیبان را ملامت می کند

Шамъ меояд сӯии фонӯс бо чашми пари об

شمع می آید سوی فانوس با چشم پر آب

Машҳади парвонаро ҳар шаб зиёрат ме кунад

مشهد پروانه را هر شب زیارت می کند

намешавад аз бонги гӯшами занги гардуни пари садо

می شود از بانگ گوشم زنگ گردون پر صدا

Аз лаб ӯ ғунчаи гулгар ҳикоят ме кунад

از لب او غنچه گل گر حکایت می کند

Ёди хол ӯ маро бетоб дорад чун сапанд

یاد خال او مرا بی تاب دارد چون سپند

Шамъро нозам ки чун дар базм тоқат ме кунад

شمع را نازم که چون در بزم طاقت می کند

намезанад бар гарданаши миҳроби шамшер аз ду рӯ

می زند بر گردنش محراب شمشیر از دو رو

Бе хаёли абрӯяш ҳар кас ки тоъат ме кунад

بی خیال ابرویش هر کس که طاعت می کند

Шиква ҳамеша оҷиз намебояд шунид

شکوه همیشه عاجز نمی باید شنید

Душман аз кӯтоҳи дастиҳо шикоят ме кунад

دشمن از کوتاه دستی ها شکایت می کند

Бар мазор бе касони шамъӣ ки равшан ме шавад

بر مزار بی کسان شمعی که روشن می شود

Бар сари худ бодро даст ҳимоят ме кунад

بر سر خود باد را دست حمایت می کند

Танги чашмонро ба неъмати сайр кардан мушкил аст

تنگ چشمان را به نعمت سیر کردن مشکل است

Мард медонам ки мӯриро зиёфат ме кунад

مرد می دانم که موری را ضیافت می کند

Дарӣ рӯй соилон ҳар кас ки бандади сидо

دری روی سایلان هر کس که بندد سیدا

Хонаи худро ба дасти хеш ғорат ме кунад

خانه خود را به دست خویش غارت می کند