Рӯзӣ ки ёри масти бурун аз чаман шавад

روزی که یار مست برون از چمن شود

Булбул ғариб гардаду гул беватан шавад

بلبل غریب گردد و گل بی وطن شود

Гар дар чамани ҳадиси лабаш дар миёни нуҳум

گر در چمن حدیث لبش در میان نهم

Гул гуяд он қадр ки саропо даҳан шавад

گل گوید آنقدر که سراپا دهن شود

Бар дасти хеши кӯҳкани охир ҳалок шуд

بر دست خویش کوهکن آخر هلاک شد

Ин шуд сазоаш ҳар ки гирифтор зан шавад

این شد سزاش هر که گرفتار زن شود

Парвона ӣӣ ки дар дили фонӯс раҳ наёфт

پروانه یی که در دل فانوس ره نیافت

Дар рӯзгори марги мурда ӯ бекафан шавад

در روزگار مرگ مرده او بی کفن شود

Тӯтии зи акси ойинаи мости нуктаи дон

طوطی ز عکس آئینه ماست نکته دان

Ҳар кас ба мо нишаст зи аҳл сухан шавад

هر کس به ما نشست ز اهل سخن شود

Ин шамъи коғазӣ ки қалам тоза рехтаст

این شمع کاغذی که قلم تازه ریختست

Равшангари чароғи ҳазор анҷуман шавад

روشنگر چراغ هزار انجمن شود

Мо аз касе ба шаҳри худ эҳсос надида ем

ما از کسی به شهر خود احساس ندیده ایم

Ҳамчун фасона бар даҳани мард ва зан шавад

همچون فسانه بر دهن مرد و زن شود

эй сидои зи бахт сиёҳам диҳад нишон

ای سیدا ز بخت سیاهم دهد نشان

Рӯзӣ ки зулфи ёри шикан дар шикан шавад

روزی که زلف یار شکن در شکن شود