Аз рахти майхонаи имшаби он қадри масрур буд

از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود

Ҷом май Мӯсоу хами бодаи кӯҳи тавр буд

جام می موسی و خم باده کوه طور بود

Ҳар сари мӯ бар танам мекард кори нештар

هر سر مو بر تنم می کرد کار نیشتر

Гӯшаи осоиши ман хонаи занбӯр буд

گوشه آسایش من خانه زنبور بود

Бодаи нӯши ман куҷо будӣ ки имшаб то саҳар

باده نوش من کجا بودی که امشب تا سحر

Коми ман талху димоғами хушку бахтами шӯр буд

کام من تلخ و دماغم خشک و بختم شور بود

эй хуши он шабҳо ки дар базми ту то ҳангоми субҳ

ای خوش آن شبها که در بزم تو تا هنگام صبح

Бар сари ман офтоб ва дар канорами ҳур буд

بر سر من آفتاب و در کنارم حور بود

Қатра ӣӣ нохӯрда мехӯрдам зи гардуни гӯшмол

قطره یی ناخورده می خوردم ز گردون گوشمال

Коса май бар кафи ман косаи тнбўр буд

کاسه می بر کف من کاسه طنبور بود

Бе рахти парвонаи имшаб то саҳар хӯн ме гирист

بی رخت پروانه امشب تا سحر خون می گریست

Шамъ дар фонӯс ҳамчун мурда ӣӣ дар гӯр буд

شمع در فانوس همچون مرده یی در گور بود

Дӯш бо ширини лабон дар парда мегуфтам сухан

دوش با شیرین لبان در پرده می گفتم سخن

Пардаи занбӯреи ман пардаи ангур буд

پرده زنبوریی من پرده انگور بود

Ошиқи соҳиби назар аз ҷои баради маъшӯқ ро

عاشق صاحب نظر از جا برد معشوق را

Буд фориғи боли Юсуф то Зулайхои кӯр буд

بود فارغ بال یوسف تا زلیخا کور بود

Чори абрӯӣ камонашро ба тоқи овехта

چار ابروی کمانش را به طاق آویخته

Бозуии иқболи ҳасанаши пеш аз ин пари зӯр буд

بازوی اقبال حسنش پیش از این پر زور بود

Сидо имрӯз гардидаст чун канъони хароб

سیدا امروز گردیدست چون کنعان خراب

Хонаи чашмам ки чун Миср аз Рахши маъмур буд

خانه چشمم که چون مصر از رخش معمور بود