Чашм ӯ хӯни дили ошиқ дамодам ме хӯрд

چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد

Посбони каъбаи об аз чоҳ замзам ме хӯрд

پاسبان کعبه آب از چاه زمزم می خورد

Зулфи он болои баланд аз ҷӯш дилҳо шуд ду то

زلف آن بالا بلند از جوش دلها شد دو تا

Шох чун бисёр бор овар шавад хам ме хӯрд

شاخ چون بسیار بار آور شود خم می خورد

Аз рафиқони ҷаҳони ёрии тамаъ кардан хатост

از رفیقان جهان یاری طمع کردن خطاست

Дар чунин вақте ки одами хӯн одам ме хӯрд

در چنین وقتی که آدم خون آدم می خورد

Ғунчаро савдои зари сар дар гиребон карда аст

غنچه را سودای زر سر در گریبان کرده است

Ҳар ки дорад фикри дунёи рӯзу шаб ғам ме хӯрд

هر که دارد فکر دنیا روز و شب غم می خورد

Ғайрро ҳамсуҳбати маъшӯқ дидан мушкил аст

غیر را همصحبت معشوق دیدن مشکل است

Боғбонгар даст ёбад хӯн шабнам ме хӯрд

باغبان گر دست یابد خون شبنم می خورد

То қиёмат нест исоро ҷудои зи офтоб

تا قیامت نیست عیسی را جدایی ز آفتاب

Суҳбати дирошноёни дайр бар ҳам ме хӯрд

صحبت دیرآشنایان دیر بر هم می خورد

эй табиб аз доғи мо дасти навозиш давр кун

ای طبیب از داغ ما دست نوازش دور کن

Захми мо носувари табъони хӯн марҳам ме хӯрд

زخم ما ناصور طبعان خون مرهم می خورد

Сидо аз баҳри дунёи саъй ҳо доранд халқ

سیدا از بهر دنیا سعی ها دارند خلق

Марди зираки бодаи пари зӯрро кам ме хӯрд

مرد زیرک باده پر زور را کم می خورد