Ба гулшани гул агар аз рангу буии худ сухан созад

به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد

Насими субҳдами силии занони давр аз чаман созад

نسیم صبحدم سیلی زنان دور از چمن سازد

Назар чун бар суроғаш меравад дигар наме ояд

نظر چون بر سراغش می رود دیگر نمی آید

Тамошои сари кӯяши нигаҳро беватан созад

تماشای سر کویش نگه را بی وطن سازد

Шавад ҳргаҳи дучори он содаи рӯи хомӯш май гирдам

شود هرگه دچار آن ساده رو خاموش می گردم

Кӣ ин ойинаи тӯтиро ба худ ёр сухан созад

کی این آئینه طوطی را به خود یار سخن سازد

Нашуд бар доманаши пайванди як раҳи остини ман

نشد بر دامنش پیوند یک ره آستین من

Марои кӯтоҳи дастии чокҳо дар перҳан созад

مرا کوتاه دستی چاک ها در پیرهن سازد

Гадоӣ беадаб рӯй аз маломати барнамеи тобад

گدای بی ادب روی از ملامت برنمی تابد

Тамаъ дар сина чун зӯр оварад рўӣинаҳ тан созад

طمع در سینه چون زور آورد روئینه تن سازد

Ба савдои висолаши дил ба зулф ӯ муқайяд шуд

به سودای وصالش دل به زلف او مقید شد

Барои симу зари муфлис ба Ҳиндӯстон ватан созад

برای سیم و زر مفلس به هندوستان وطن سازد

Дилам аз ҳоли худ эй сидо бо кас наме гуяд

دلم از حال خود ای سیدا با کس نمی گوید

Забони хешро кӣ ғунчаи берун аз даҳан созад

زبان خویش را کی غنچه بیرون از دهن سازد