Рахт ҳастӣ дили сӯии он ҷома гулгун ме кашад

رخت هستی دل سوی آن جامه‌گلگون می‌کشد

Бахти ёрӣ май намояд ё маро хӯн ме кашад

بخت یاری می‌نماید یا مرا خون می‌کشد

Бингар аз хуршеди олами тоби ошиқи парварӣ

بنگر از خورشید عالم‌تاب عاشق‌پروری

Чашми вонокрдаҳи шабнамро ба гардун ме кашад

چشم واناکرده شبنم را به گردون می‌کشد

Ҳасанрогар сад раҳ набӯд нигаҳбони ҳаё

حسن را گر سد ره نبود نگهبان حیا

Ноқа ҳар шаби маҳмили Лайлӣ ба маҷнӯн ме кашад

ناقه هر شب محمل لیلی به مجنون می‌کشد

Аз хаёли бода фориғ нест як дам май параст

از خیال باده فارغ نیست یک دم میْ‌پرست

Фикри моро сӯии он лаб ҳои мегаван ме кашад

فکر ما را سوی آن لب‌های میگون می‌کشد

Ҳар парешоне ки бо каси рӯи намояд аз худ аст

هر پریشانی که با کس رو نماید از خود است

Гӯшмолиҳо зи дасти хеш қонӯн ме кашад

گوشمالی‌ها ز دست خویش قانون می‌کشد

Ошиқ муфлис надорад қадари пеши гули рухон

عاشق مفلس ندارد قدر پیش گل‌رخان

Аз чамани худро насими субҳ берун ме кашад

از چمن خود را نسیم صبح بیرون می‌کشد

Ишқ ҳарҷо коса дар гардиши дароради сидо

عشق هرجا کاسه در گردش درآرد سیدا

Аз дили хами ҷой май ақл Флотўн ме кашад

از دل خم جای می عقل فلاطون می‌کشد