Шабӣ ки хонаам аз рӯй ёри гулшан буд

شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود

Димоғи сӯхтаи ман чу шамъи равшан буд

دماغ سوخته من چو شمع روشن بود

Ба гирди ёр чу парвона рақс ме рафтам

به گرد یار چو پروانه رقص می رفتم

Миёни обу арақи шамъ то ба гардан буд

میان آب و عرق شمع تا به گردن بود

Чаман чу тоҷ сёҳўш менамӯд аз давр

چمن چو تاج سیاهوش می نمود از دور

Ба дашт дар назарами лолаи чоҳи бежан буд

به دشت در نظرم لاله چاه بیژن بود

Каримро нашавад дасти кӯтоҳ аз эҳсон

کریم را نشود دست کوته از احسان

Ба дида ҳар гуҳарии доштам ба доман буд

به دیده هر گهری داشتم به دامن بود

Мабод субҳ ба базмам занад шабихунӣ

مباد صبح به بزمم زند شبیخونی

зи шом то ба саҳари чашми ман брўзн буд

ز شام تا به سحر چشم من بروزن بود

зи ҷӯй шер нашуд нарми синаи ширин

ز جوی شیر نشد نرم سینه شیرین

Чу кӯҳкани ҷигар ӯ зи сангу оҳан буд

چو کوهکن جگر او ز سنگ و آهن بود

намерасед хаёлам ба фикри ғозеи бик

نمی رسید خیالم به فکر غازیی بیک

Шабӣ ки дӯши сухани пои такяи ман буд

شبی که دوش سخن پای تکیه من بود

Чу сидои зи дилами гиряи гирди кулуфти барад

چو سیدا ز دلم گریه گرد کلفت برد

Чароғ хонаам имшаби зи оби равшан буд

چراغ خانه ام امشب ز آب روشن بود