зи чоки синаи дӯди оҳи ман гулгун бурун ояд

ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید

зи марҳами даст бояд шаст аз захмӣ ки хӯн ояд

ز مرهم دست باید شست از زخمی که خون آید

Макун бетоқатӣ ҳамчун сапанд аз сӯхтан эй дил

مکن بی طاقتی همچون سپند از سوختن ای دل

Нишин чндонкаҳ аз хокистарати оташ бурун ояд

نشین چندانکه از خاکسترت آتش برون آید

Дили маҷрӯҳи ман ҳар гуҳ ки созад ёри марҳам ро

دل مجروح من هر گه که سازد یار مرهم را

Садои теша дар гӯшами зи кӯҳ бесутун ояд

صدای تیشه در گوشم ز کوه بیستون آید

Ба дарбон нест ҳоҷати хонаи сҳроншинон ро

به دربان نیست حاجت خانه صحرانشینان را

Нидои марҳабо аз хонаҳои бесутун ояд

ندای مرحبا از خانه های بیستون آید

Шаванд аз баҳри обу донаи аҳли ҳирси савдое

شوند از بهر آب و دانه اهل حرص سودایی

зи нақши пои мӯри овози занҷир ҷунун ояд

ز نقش پای مور آواز زنجیر جنون آید

Маро саргашта дорад сидои завқи сари кӯе

مرا سرگشته دارد سیدا ذوق سر کویی

Ки ҳамчун Карбало аз мушти хокаши буи хӯн ояд

که همچون کربلا از مشت خاکش بوی خون آید