Фалак ба қомати пер хамида ме монад

فلک به قامت پیر خمیده می ماند

Ҷаҳони бдиҳаҳи тороҷ дида ме монад

جهان بدیهه تاراج دیده می ماند

Ниҳолгар ба назар найзааст хӯн олуд

نهال گر به نظر نیزه است خون آلود

Ба боғи сарв ба тир хазида ме монад

به باغ سرو به تیر خزیده می ماند

Кадом сайд кушодаст синаро чу ҳадаф

کدام صید گشادست سینه را چو هدف

Ки абрӯяш ба камон кашида ме монад

که ابرویش به کمان کشیده می ماند

зи ҷӯши лолау гул боғ шуд чунон гулгун

ز جوش لاله و گل باغ شد چنان گلگون

Ки барги ток ба даст бурӣда ме монад

که برگ تاک به دست بریده می ماند

зи бас ки аҳли ҷаҳони хӯн икдгр хӯрданд

ز بس که اهل جهان خون یکدگر خوردند

Сари сипеҳри бнор мкидаҳ ме монад

سر سپهر بنار مکیده می ماند

Ба дасти сбзхтони ҷоми лолаи гаван дар боғ

به دست سبزخطان جام لاله گون در باغ

Ба чашми оҳӯӣ сунбул чареда ме монад

به چشم آهوی سنبل چریده می ماند

Замонаи оби таровати зи ҷӯии гулшани барад

زمانه آب طراوت ز جوی گلشن برد

Замини боғ ба ҷайб дарида ме монад

زمین باغ به جیب دریده می ماند

Даруни ҷомаи рангини хеши дунёи дор

درون جامه رنگین خویش دنیا دار

Ба карамҳои бришм танида ме монад

به کرمهای بریشم تنیده می ماند

Макун насиҳати дунё ба мардум эй воъиз

مکن نصیحت دنیا به مردم ای واعظ

Ки ин сухан ба ҳадис шунида ме монад

که این سخن به حدیث شنیده می ماند

Дилами зиёди қафаси сидо малул шуд

دلم زیاد قفس سیدا ملول شد

Ба мурғи хонаи сайёд дида ме монад

به مرغ خانه صیاد دیده می ماند