Гоҳе ба чашми лутфи маи ман бўбини маро

گاهی به چشم لطف مه من بوبین مرا

Дар оташи фироқи мсўз инчунин маро

در آتش فراق مسوز اینچنین مرا

Неи қосидӣ ки бо ту расонади паёми ман

نی قاصدی که با تو رساند پیام من

Неи ҳамдамӣ ки бо ту кунад ҳамнишин маро

نی همدمی که با تو کند همنشین مرا

Даст аз ситам бикаш ки ҷФопишгони шаҳр

دست از ستم بکش که جفاپیشگان شهر

Бераҳмят шунида кунанд офарини маро

بی رحمیت شنیده کنند آفرین مرا

То домани висоли ту аз даст дода ам

تا دامن وصال تو از دست داده ام

Чун аждаҳои фурӯи баради ин остини маро

چون اژدها فرو برد این آستین مرا

Ман миваи ҳаловати шохи назокатам

من میوه حلاوت شاخ نزاکتم

Афганда ӣӣ ба санги ҷафо бар замини маро

افگنده یی به سنگ جفا بر زمین مرا

Ху кардаам ба талхии ҳиҷри ту ъмрҳост

خو کرده ام به تلخی هجر تو عمرهاست

Вар на параст ҳар тараф аз ангабини маро

ور نه پر است هر طرف از انگبین مرا

Ҳар ҷои ту май рӯй зи ман ором ме равад

هر جا تو می روی ز من آرام می رود

Ҳар сӯй май баради дили андӯҳгини маро

هر سوی می برد دل اندوهگین مرا

Чашмат ба ҳар касе нигаҳ гарм ме кунад

چشمت به هر کسی نگه گرم می کند

Оташ фитад ба доғи дили оташини маро

آتش فتد به داغ دل آتشین مرا

Як рӯз аз ту гӯшаи чашмӣ надида ам

یک روز از تو گوشه چشمی ندیده ام

Биҷоиӣ карда ӣӣ з барои ҳамин маро

بیجایی کرده یی ز برای همین مرا

Паҳлу ба хоки тираи ниҳодам чу сидо

پهلو به خاک تیره نهادم چو سیدا

Охири баради хаёли рахт бар замини маро

آخر برد خیال رخت بر زمین مرا