Қоматаш чун аз баҳори ҷилва раъно ме шавад

قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود

Чун гули хамёзаи оғӯши назар во ме шавад

چون گل خمیازه آغوش نظر وا می شود

Гар насозад зулфи оҳамро ҷунуни машшотаи ?гий

گر نسازد زلف آهم را جنون مشاطه گی

Дар гулӯии ман нафаси занҷир савдо ме шавад

در گلوی من نفس زنجیر سودا می شود

Аз кулоҳам гул кунад барги хазону навбаҳор

از کلاهم گل کند برگ خزان و نوبهار

Бар серуми дасти муруввати шох раъно ме шавад

بر سرم دست مروت شاخ رعنا می شود

Шер меояд бурун аз кӯҳи баҳри кӯҳкан

شیر می آید برون از کوه بهر کوهکن

Рӯзеи соҳиби ҳунар аз санг пайдо ме шавад

روزیی صاحب هنر از سنگ پیدا می شود

наметапад дил дар барам чандон ки аз худ май рӯм

می تپد دل در برم چندان که از خود می روم

Устихонҳои тани ман мавҷ дарё ме шавад

استخوانهای تن من موج دریا می شود

Одамиро марг ҳмъсрон кунад донои вақт

آدمی را مرگ همعصران کند دانای وقت

Сарви ҳангоми хазон дар боғ якто ме шавад

سرو هنگام خزان در باغ یکتا می شود

Дар маломат монад ширин аз ҳалоки кӯҳкан

در ملامت ماند شیرین از هلاک کوهکن

Ошиқ аз худ чун равад маъшӯқ расво ме шавад

عاشق از خود چون رود معشوق رسوا می شود

Сидои он лолаи рӯ ҳар ҷо ки манзил ме кунад

سیدا آن لاله رو هر جا که منزل می کند

Доғ хӯн олуд ман чашм тамошо ме шавад

داغ خون آلود من چشم تماشا می شود