Нигаҳи масти ту хӯни дил аҳбоб хӯрд

نگه مست تو خون دل احباب خورد

Теғи бедоди ту аз фарқи аҷал об хӯрд

تیغ بیداد تو از فرق اجل آب خورد

Аз ҷаҳони гум шудаи меҳри падару фарзандӣ

از جهان گم شده مهر پدر و فرزندی

Вар на дастами з чаҳ дории сар Суҳроб хӯрд

ور نه دستم ز چه داری سر سهراب خورد

Қатра май сар Мансур баровард ба дор

قطره می سر منصور برآورد به دار

Вои онкас ки ҳамаи умр меноб хӯрд

وای آنکس که همه عمر می ناب خورد

Ҳар ки бо душмании халқ равонаст чу баҳр

هر که با دشمنی خلق روان است چو بحر

Зуд бошад ки сари хеш чу гирдоб хӯрд

زود باشد که سر خویش چو گرداب خورد

Сидои печиши он зулф ба он рухи з чаҳ рӯаст

سیدا پیچش آن زلف به آن رخ ز چه روست

Мӯӣ бар шуълаи оташ чу фитад тоб хӯрд

موی بر شعله آتش چو فتد تاب خورد