Шунидам зини диёри он гули басари азм сафар дорад

شنیدم زین دیار آن گل بسر عزم سفر دارد

Маро ҳамчун насими ноумедӣ дар бадар дорад

مرا همچون نسیم ناامیدی در بدر دارد

намедонам ки бе ӯ ҳоли зори ман чаҳ хоҳад шуд

نمی دانم که بی او حال زار من چه خواهد شد

Фалак дар кори ман имрӯзи оҳанг дигар дорад

فلک در کار من امروز آهنگ دگر دارد

Видоъаш мекунам шояд серум дар пеши зини бандад

وداعش می کنم شاید سرم در پیش زین بندد

Мурассаъи ханҷарӣ бар дасти теғӣ бар камар дорад

مرصع خنجری بر دست تیغی بر کمر دارد

Ба дӯши корвони нолаи бастам рахт ҳастӣ ро

به دوش کاروان ناله بستم رخت هستی را

з дунболаш равад ҳар кас ки доғӣ бар ҷигар дорад

ز دنبالش رود هر کس که داغی بر جگر دارد

Бидиҳ таълими хокстрншинӣ бо ман эй оташ

بده تعلیم خاکسترنشینی با من ای آتش

Ки он тӯтии сухани савдои Ҳиндӯстон басар дорад

که آن طوطی سخن سودای هندوستان بسر دارد

Магари булбул ба гулшан хирбодш карда ме ояд

مگر بلبل به گلشن خیربادش کرده می آید

Ки гул бо хӯни дили рӯи шастаи шабнами чашм тар дорад

که گل با خون دل رو شسته شبنم چشم تر دارد

Дил аз худ рафта ва меҷӯяд аз мардуми суроғаш ро

دل از خود رفته و می جوید از مردم سراغش را

Хабар май пурсад аз дилдор ва аз худ кӣ хабар дорад

خبر می پرسد از دلدار و از خود کی خبر دارد

Рӯм эй сидо монанди нақши пои зи дунболаш

روم ای سیدا مانند نقش پا ز دنبالش

Маро чун серума шояд чашм ӯ аз хок бардорад

مرا چون سرمه شاید چشم او از خاک بردارد