Ҳирс афзӯн мешавад аз марги мо афлок ро

حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را

Май шуморади доми ризқи дидаи худ хок ро

می شمارد دام رزق دیده خود خاک را

Душманӣ бо саракашон кардани сари худ хӯрдан аст

دشمنی با سرکشان کردن سر خود خوردن است

Зери даст шуъла созад сафи кашии хошок ро

زیر دست شعله سازد صف کشی خاشاک را

Пои зи ҳади берун ниҳодани қатъи пайванд худ аст

پا ز حد بیرون نهادن قطع پیوند خود است

Даст кӯтаҳ мекунад нохуни дарозии ток ро

دست کوته می کند ناخن درازی تاک را

Аз мазорами сабза ҳамчун боли қамарӣ сар кашад

از مزارم سبزه همچون بال قمری سر کشد

Чун гузар уфтад ба хоками сарви он бебок ро

چون گذر افتد به خاکم سرو آن بی باک را

Баради ҳушамро хаёли ҷилваи мастона аш

برد هوشم را خیال جلوه مستانه اش

Ншоء май чун баланд уфтад баради идрок ро

نشاء می چون بلند افتد برد ادراک را

Шабнам аз ҳмдўшии гули муҳаррам хуршед шуд

شبنم از همدوشی گل محرم خورشید شد

Сар ба гардун май расонади ҳасани чашми пок ро

سر به گردون می رساند حسن چشم پاک را

Сидо то дар канор шона омад зулф ӯ

سیدا تا در کنار شانه آمد زلف او

Орзӯҳо гашти пайдои синаҳои чок ро

آرزوها گشت پیدا سینه های چاک را