Серума дар чашмӣ наме байнам ки хомӯшам кунад

سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند

Бода аз ҷомӣ наме нӯшам ки мадҳушам кунад

باده از جامی نمی نوشم که مدهوشم کند

Май кашами хамёза ҳамчун ҳолаи шабҳо то ба рӯз

می کشم خمیازه همچون هاله شبها تا به روز

Чарх шояд моҳрӯеро дар оғӯшам кунад

چرخ شاید ماهرویی را در آغوشم کند

Кардаам чун сарви номи худ ба озодии илм

کرده ام چون سرو نام خود به آزادی علم

Кист чун сунбули ғуломи ҳалқа дар гӯшам кунад

کیست چون سنبل غلام حلقه در گوشم کند

Май рӯм танҳо ба ҳар сӯи тарк бдмстӣ куҷост

می روم تنها به هر سو ترک بدمستی کجاست

Дили зи даст ман рибоед ғорат ҳушам кунад

دل ز دست من رباید غارت هوشم کند

Муддатӣ будам гули хандон ба базми рӯзгор

مدتی بودم گل خندان به بزم روزگار

Нестам ғамгин агар гулчин фаромӯшам кунад

نیستم غمگین اگر گلچین فراموشم کند

Дар чамани гулҳо з бебаррагӣ ба худ дармонда анд

در چمن گلها ز بی برگی به خود درمانده اند

Нест сарвӣ дар гулистони соя бар дӯшам кунад

نیست سروی در گلستان سایه بر دوشم کند

Бода ӣӣ будам ки оби сард бар ман рехтанд

باده یی بودم که آب سرد بر من ریختند

Оташӣ акнӯн намеёбам ки дар ҷӯшам кунад

آتشی اکنون نمی یابم که در جوشم کند

намехӯрд эй сидои томъи зи гардуни неш ҳо

می خورد ای سیدا طامع ز گردون نیش ها

Бар умеди онкии рӯзии соҳиб нӯшам кунад

بر امید آنکه روزی صاحب نوشم کند