Магӯ дар анҷумани минои зи дасти чарх дун гиряд

مگو در انجمن مینا ز دست چرخ دون گرید

Ба рӯзи мотами ояндаи худ шиша хӯн гиряд

به روز ماتم آینده خود شیشه خون گرید

зи марг ошноён нест пурвои бузургон ро

ز مرگ آشنایان نیست پروای بزرگان را

Куҷо бар мотами Фарҳоди кӯҳ бесутун гиряд

کجا بر ماتم فرهاد کوه بیستون گرید

Магӯ аз дида абраст боронӣ ки ме ояд

مگو از دیده ابر است بارانی که می آید

Ба ҳоли хуфтагони хоки чарх нилгун гиряд

به حال خفتگان خاک چرخ نیلگون گرید

Ба навъе мехуранд афсӯс ҳар як зери ин гардун

به نوعی می خورند افسوس هر یک زیر این گردون

Ба ҳоли хеши нодон ханда созад зуфунун гиряд

به حال خویش نادان خنده سازد ذوفنون گرید

Қафас холӣ шавад аз булбули кӯтаҳи нафаси беҳтар

قفس خالی شود از بلبل کوته نفس بهتر

Кунанд аз хонаи беруни навҳагаррогар забун гиряд

کنند از خانه بیرون نوحه گر را گر زبون گرید

Ба мурдан мекунад наздики манъамро тамаъ кардан

به مردن می کند نزدیک منعم را طمع کردن

Суроҳе чун ба маҷлис по гузорад сарнигӯн гиряд

صراحی چون به مجلس پا گذارد سرنگون گرید

Ба ҷӯии шер нисбат медиҳад хусрав аз ин ғофил

به جوی شیر نسبت می دهد خسرو از این غافل

Ки ширинаш ба ҳоли кӯҳкан дар бесутун гиряд

که شیرینش به حال کوهکن در بیستون گرید

Парешон гӯй месозад ба пои занҷири ошиқ ро

پریشان گوی می سازد به پا زنجیر عاشق را

Чу гардад даври маҷнӯн аз биёбон ва ҷунун гиряд

چو گردد دور مجنون از بیابان و جنون گرید

Дилӣ ҳар кас ки дорад сидои дардии дарин гулшан

دلی هر کس که دارد سیدا دردی درین گلشن

Кашад сар дар гиребони ғунчаи вор ва дар дарун гиряд

کشد سر در گریبان غنچه وار و در درون گرید