Сабза хат бахшад аз лаъли лаб ӯ ҷон ба абр

سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابر

намедиҳад ин Хизри об аз чашмаи ҳайвон ба абр

می دهد این خضر آب از چشمه حیوان به ابر

Кишти мо беҳосилон аз тишнагии лаб хушк монад

کشت ما بی حاصلان از تشنگی لب خشک ماند

Гӯшаи чашмии намо эй дидаи гирён ба абр

گوشه چشمی نما ای دیده گریان به ابر

Ҷӯади зотии бас ки аз аҳли мурувват барда анд

جود ذاتی بس که از اهل مروت برده اند

намесетанд гирдам обӣ диҳад Аммон ба абр

می ستاند گردم آبی دهد عمان به ابر

Кишти зори олам аз чашмтар мо хуррам аст

کشت زار عالم از چشم تر ما خرم است

Дар замон мо надорад ҳоҷатии деҳқон ба абр

در زمان ما ندارد حاجتی دهقان به ابر

Остин аз гиряи ман ҳалқа гирдоб шуд

آستین از گریه من حلقه گرداب شد

намешавад дарё чу бигузорад касе домон ба абр

می شود دریا چو بگذارد کسی دامان به ابر

Сади роҳами он сари кӯ гар нагардад сидо

سد راهم آن سر کو گر نگردد سیدا

Мавҷи ашкам май расонади теғ чун тӯфон ба абр

موج اشکم می رساند تیغ چون توفان به ابر