намеравад зи дами ёди он ҷавони ҳаргиз

نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز

Касе чу ман назада оташӣ ба ҷони ҳаргиз

کسی چو من نزده آتشی به جان هرگز

Чунӣ агар чаҳ саропои ман зи нола пар аст

چونی اگر چه سراپای من ز ناله پر است

Накардаам ба сари кӯй ӯ фиғони ҳаргиз

نکرده ام به سر کوی او فغان هرگز

Ба бӯстони ҷаҳони ғунча ӣӣ ки ман дорам

به بوستان جهان غنچه یی که من دارم

Чу гул наме шунӯди ҳарфи боғбони ҳаргиз

چو گل نمی شنود حرف باغبان هرگز

Мабод чашм ман уфтад биравӣ аҳли ҷаҳон

مباد چشم من افتد بروی اهل جهان

зи хона по нагузорам бар остони ҳаргиз

ز خانه پا نگذارم بر آستان هرگز

Ба лолаи зори дили худ назора ӣӣ дорам

به لاله زار دل خود نظاره یی دارم

Нарафтаам ба тамошои бӯстони ҳаргиз

نرفته ام به تماشای بوستان هرگز

Касе надида чу ман бе вафоеи гул ро

کسی ندیده چو من بی وفایی گل را

намекунад ба чамани фикри ошёни ҳаргиз

نمی کند به چمن فکر آشیان هرگز

зи бас ки аҳли ҷаҳони хасми якдигар шуда анд

ز بس که اهل جهان خصم یکدیگر شده اند

Наме рӯм ба мулоқоти дӯстони ҳаргиз

نمی روم به ملاقات دوستان هرگز

зи аҳли ҷоҳи умеди мулоимат давр аст

ز اهل جاه امید ملایمت دور است

Муроди каси бзоиди зи осмони ҳаргиз

مراد کس بزآید ز آسمان هرگز

Ба ранги коҳӣ ушшоқ мезанад паҳлу

به رنگ کاهی عشاق می زند پهلو

Назар намекунам аз рашк бар хазони ҳаргиз

نظر نمی کنم از رشک بر خزان هرگز

Насими субҳи дароварди ғунчаро бар ҳарф

نسیم صبح درآورد غنچه را بر حرف

Марои надоди сухани рӯ ба он даҳони ҳаргиз

مرا نداد سخن رو به آن دهان هرگز

Суханвар аз дами шамшери рӯ наме тобад

سخنور از دم شمشیر رو نمی تابد

Ба теғ хома намемонад аз замони ҳаргиз

به تیغ خامه نمی ماند از زمان هرگز

Ба нахли қомат ӯ сидо мурувват нест

به نخل قامت او سیدا مروت نیست

Касе нахурда бар аз шохи арғавони ҳаргиз

کسی نخورده بر از شاخ ارغوان هرگز