намекунам чун шамъи баҳр сӯхтани имдоди хеш

می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش

Чанд созами такя бар девор бе бунёди хеш

چند سازم تکیه بر دیوار بی بنیاد خویش

Нолаи ман ханда Кебекаст дар кҳсорҳо

ناله من خنده کبک است در کهسارها

Май даҳуми манбаади санги серума бар фарёди хеш

می دهم منبعد سنگ سرمه بر فریاد خویش

Панҷа ҳар шаб май занам бар рӯй Тифли орзӯ

پنجه هر شب می زنم بر روی طفل آرزو

намекунам равшани чароғи силии устоди хеш

می کنم روشن چراغ سیلی استاد خویش

Бесутунро сӯрати ширини з ҷо бардошта

بیستون را صورت شیرین ز جا برداشته

Санг бар сар май занам бар мотами Фарҳоди хеш

سنگ بر سر می زنم بر ماتم فرهاد خویش

Ҳосили саргаштагони ҷузи даст бар ҳам суда нест

حاصل سرگشتگان جز دست بر هم سوده نیست

Асияи дарбор кулуфт бошад аз эҷоди хеш

آسیا دربار کلفت باشد از ایجاد خویش

Мурғ бе болами зи ман иқбол озодӣ хатост

مرغ بی بالم ز من اقبال آزادی خطاست

Кардаам байъат ба доми вдонаҳи сайёди хеш

کرده ام بیعت به دام ودانه صیاد خویش

Тираи бахтӣ дар бағал дорад дили софи маро

تیره بختی در بغل دارد دل صاف مرا

Дар намад печидаам ойинаи фӯлоди хеш

در نمد پیچیده ام آئینه فولاد خویش

Сидо аз ҳастӣ худ он қадр Ром карда ам

سیدا از هستی خود آنقدر رم کرده ام

Сар ба саҳро май занами рӯзӣ ки созами ёди хеш

سر به صحرا می زنم روزی که سازم یاد خویش