Бо ки равшани созами аҳволи дили аФгори хеш

با که روشن سازم احوال دل افگار خویش

То яке чун шамъи сӯзам бар сари бемори хеш

تا یکی چون شمع سوزم بر سر بیمار خویش

Баҳри осоишгар аз ғмхонаҳи сар берун кунам

بهر آسایش گر از غمخانه سر بیرون کنم

Май нуҳум чун сояи паҳлу бар таҳи девори хеш

می نهم چون سایه پهلو بر ته دیوار خویش

Юсуфи ман аз харидорон касодӣ ме кашад

یوسف من از خریداران کسادی می کشد

Бар дукони оташи занам аз сардеи бозори хеш

بر دکان آتش زنم از سردیی بازار خویش

Бар сари ман Асия гардад таҳаммул ме кунам

بر سر من آسیا گردد تحمل می کنم

Чун наме байнам касеро зери гардуни бори хеш

چون نمی بینم کسی را زیر گردون بار خویش

Бар бадан аз нола . . .

بر بدن از ناله . . .

. . . Ро хеш

. . . را خویش