Зини гулистони сарви қадиро накардам роми хеш
زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش
Ҳамчуи қамарӣ бар гулӯи печидами охири доми хеш
همچو قمری بر گلو پیچیدم آخر دام خویش
Шамъам ва як перҳани маҳтоби фонӯс ман аст
شمعم و یک پیرهن مهتاب فانوس من است
намекунам равшани з рӯй хонаи пушти боми хеш
می کنم روشن ز روی خانه پشت بام خویش
Рӯзгорӣ шуд ки даврон карда саргардони маро
روزگاری شد که دوران کرده سرگردان مرا
Бар камар печидаам чун гирдбоди ороми хеш
بر کمر پیچیده ام چون گردباد آرام خویش
намекунам ҳар шаби димоғи хушки худ аз гиряи чарб
می کنم هر شب دماغ خشک خود از گریه چرب
Май кашам аз дидаи худ равғани бодоми хеш
می کشم از دیده خود روغن بادام خویش
Аз ҷавоб талх гардад ҳирси соили бештар
از جواب تلخ گردد حرص سایل بیشتر
Додани дашномро донад гадои анъоми хеш
دادن دشنام را داند گدا انعام خویش
Ҳалқаи берун дар гардӣда гӯши боғбон
حلقه بیرون در گردیده گوش باغبان
Баъд аз ин чун ғунча май печами забон дар коми хеш
بعد از این چون غنچه می پیچم زبان در کام خویش
намехӯрам чун шамъ аз паҳлавии худ то зинда ам
می خورم چون شمع از پهلوی خود تا زنده ام
Май даҳуми худро тасаллӣ бар кабоби хоми хеш
می دهم خود را تسلی بر کباب خام خویش
Модари даврон ба ҷои шер хӯнам дод ва рафт
مادر دوران به جای شیر خونم داد و رفت
наметавон донист аз оғози кори анҷоми хеш
می توان دانست از آغاز کار انجام خویش
Маҷлиси ороён бқид ҳастӣ худ нестанд
مجلس آرایان بقید هستی خود نیستند
Сарв озодаст аз раъноеи андоми хеш
سرو آزاد است از رعنایی اندام خویش
Обрӯии соғари худ то ба кӣ резам ба хок
آبروی ساغر خود تا به کی ریزم به خاک
Бардаам лаби хушк аз дарёии фикрати ҷоми хеш
برده ام لب خشک از دریای فکرت جام خویش
Поси оби рӯ чу шабнами ғунча хспм карда аст
پاس آب رو چو شبنم غنچه خسپم کرده است
намехӯрам хӯни ҷигар аз ҳифзи нангу номи хеш
می خورم خون جگر از حفظ ننگ و نام خویش
Субҳи умрами ҳамчуи шабнам дар тараддуд бугзарад
صبح عمرم همچو شبنم در تردد بگذرد
Созам аз дӯди чароғи куштаи равшани шоми хеш
سازم از دود چراغ کشته روشن شام خویش
Донаи сабз ба кунҷи Асия эй сидо
دانه سبز به کنج آسیا ای سیدا
Дар канор афтодаам аз гардиши айёми хеш
در کنار افتاده ام از گردش ایام خویش