То чу парвонаи кашами шамъи туро дар бар хеш

تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش

Баҳри тасхири хаданг ту бисӯзам пари хеш

بهر تسخیر خدنگ تو بسوزم پر خویش

Ҳамаи шаб тоза кунам доғи туро дар бар хеш

همه شب تازه کنم داغ تو را در بر خویش

Чамани лола тамошо кунам аз бистари хеш

چمن لاله تماشا کنم از بستر خویش

Қӯти бол маро дод раҳоӣ аз дом

قوت بال مرا داد رهایی از دام

Монад анқои сари таслим ба зери пари хеш

ماند عنقا سر تسلیم به زیر پر خویش

Дидаам оқибат ҳастӣ худро чу сапанд

دیده ام عاقبت هستی خود را چو سپند

Май рӯми нолаи кунон бар сари хокистари хеш

می روم ناله کنان بر سر خاکستر خویش

То ҳавосам нашавад сарф ба ин бе хирадон

تا حواسم نشود صرف به این بی خردان

Май барам орзӯии панҷаи ғоратгари хеш

می برم آرزوی پنجه غارتگر خویش

Ман ҳамон рӯз ки берун шудам аз малики адам

من همان روز که بیرون شدم از ملک عدم

Рехтами ашк ба ҳоли падару модари хеш

ریختم اشک به حال پدر و مادر خویش

намеравад даст ба дасти ин фалаки шӯъбадаи боз

می رود دست به دست این فلک شعبده باز

Ҳар ки чун гӯй надониста зи по то сари хеш

هر که چون گوی ندانسته ز پا تا سر خویش

Сари худ ткмаҳи пероҳани худ сохта ам

سر خود تکمه پیراهن خود ساخته ام

Пой берун нагузорам зи таҳи чодари хеш

پای بیرون نگذارم ز ته چادر خویش

Сидои баҳр ба гирдоб наме пардозад

سیدا بحر به گرداب نمی پردازد

Пеши арбоби карам чанд барам соғари хеш

پیش ارباب کرم چند برم ساغر خویش