Беди маҷнӯнами сари худ дидаам дар пои хеш

بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش

Гар зананд оташ наме ҷанбам чу шамъ аз ҷои хеш

گر زنند آتش نمی جنبم چو شمع از جای خویش

Косаи гирдобаму абри тамаъ ҷӯ нестам

کاسه گردابم و ابر طمع جو نیستم

намедиҳад чашмам ба мардуми об аз дарёии хеш

می دهد چشمم به مردم آب از دریای خویش

Май занам бар устони аҳли давлати пушти по

می زنم بر استان اهل دولت پشت پا

То ба даст овардаам домони истиғнои хеш

تا به دست آورده ام دامان استغنای خویش

Гӯшаи вайронаи шаҳристони намояди ҷғд ро

گوشه ویرانه شهرستان نماید جغد را

Гирдбодам май рӯм дар домани саҳрои хеш

گردبادم می روم در دامن صحرای خویش

Дар дукон дорам матоъ кас меабу каси мхр

در دکان دارم متاع کس میاب و کس مخر

Рӯзгорӣ шуд хиҷолат дорам аз колои хеш

روزگاری شد خجالت دارم از کالای خویش

Даст кӯтаҳ кардаам аз базми аҳли рӯзгор

دست کوته کرده ام از بزم اهل روزگار

Май барам холӣ аз ин майхонаҳо минои хеш

می برم خالی از این میخانه ها مینای خویش

Дар қафаси афтодаму сайёди ман огаҳ нашуд

در قفس افتادم و صیاد من آگه نشد

Доғам аз дасти бдоми афтодани биҷои хеш

داغم از دست بدام افتادن بیجای خویش

Рӯзии ман май расонади сидои рӯзии расон

روزی من می رساند سیدا روزی رسان

Мондаам имрӯз бар фардои ғами фардои хеш

مانده ام امروز بر فردا غم فردای خویش