Туу бдмстӣу ошиқи кашӣу ханҷари хеш

تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش

Ману бечорагӣу аҷзу ниёзу сари хеш

من و بیچارگی و عجز و نیاز و سر خویش

Баҳри таклифи ту эй хонаи барандоз чу шамъ

بهر تکلیف تو ای خانه برانداز چو شمع

Борҳо рехтаам ранги зи хокистари хеш

بارها ریخته ام رنگ ز خاکستر خویش

Ғунчаи сӯратами авроқ чу исм субҳ аст

غنچه صورتم اوراق چو اسم صبح است

Рўзгорист ки осӯдаам аз дафтари хеш

روزگاریست که آسوده ام از دفتر خویش

Аз Рахши бӯса талаб мекунам ва ме гуяд

از رخش بوسه طلب می کنم و می گوید

Кӣ диҳад ойинаам музд ба равшангари хеш

کی دهد آئینه ام مزد به روشنگر خویش

Дасти рад бар суханам хасм гузорад чаҳ аҷаб

دست رد بر سخنم خصم گذارد چه عجب

Нест иқрори Абуҷаҳл ба пайғамбари хеш

نیست اقرار ابوجهل به پیغمبر خویش

Тоз анъом мукаррар нашавам хоми тамаъ

تاز انعام مکرر نشوم خام طمع

Май нуҳуми ҳалқаи сифати пунба ба гӯши кари хеш

می نهم حلقه صفت پنبه به گوش کر خویش

Ҳар киро ганҷ диҳад рӯй гулӯ танг шавад

هر که را گنج دهد روی گلو تنگ شود

намекашад ташнаи лабиҳо садаф аз гавҳари хеш

می کشد تشنه لبی ها صدف از گوهر خویش

Сидои хомаи ман ғунчаи сифат хомӯш аст

سیدا خامه من غنچه صفت خاموش است

То ҷудо гаштаам аз мейри суханпарвар хеш

تا جدا گشته ام از میر سخن پرور خویش