То намӯдӣ дар гулистони зулфи ънбрбўии хеш

تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش

Накҳати сунбули ниҳода бар замини паҳлавии хеш

نکهت سنبل نهاده بر زمین پهلوی خویش

Моҳи навро бар осмон бисёр меболад ба худ

ماه نو را بر آسمان بسیار می بالد به خود

Парда аз рух гир бинмо бо ҳилоли абрӯии хеш

پرده از رخ گیر بنما با هلال ابروی خویش

Кардаам ойинаро умрӣаст пинҳон дар бағал

کرده ام آئینه را عمریست پنهان در بغل

Бас ки чун барги хазон шармандаам аз рӯй хеш

بس که چون برگ خزان شرمنده ام از روی خویش

Умр дар банди қабои во кардан ва бастани гузашт

عمر در بند قبا وا کردن و بستن گذشت

Монда ам умрӣаст дар ашкнҷаҳ аз паҳлавии хеш

مانده ام عمریست در اشکنجه از پهلوی خویش

Ҷониби ҳангома ӣӣ парвона таклифам макун

جانب هنگامه یی پروانه تکلیفم مکن

намехӯрам то зиндаам чун шамъ аз паҳлавии хеш

می خورم تا زنده ام چون شمع از پهلوی خویش

Рӯзгорӣ шуд неи калаками надида рӯй об

روزگاری شد نی کلکم ندیده روی آب

Аз туҳидастӣ наме байнам наме дар ҷӯии хеш

از تهیدستی نمی بینم نمی در جوی خویش

Мондаам аз бе касе умрӣаст дар зери ғубор

مانده ام از بی کسی عمریست در زیر غبار

Май рӯм чун гирдбод аз баҳри ҷустуҷӯии хеш

می روم چون گردباد از بهر جستجوی خویش

Сидо аз хона натавонам қадами беруни ниҳод

سیدا از خانه نتوانم قدم بیرون نهاد

Бандҳо дорам ба по аз кандаи зонуии хеш

بندها دارم به پا از کنده زانوی خویش