Агар бардорад аз рухи пардаи хуршеди ҷҳонтобш

اگر بردارد از رخ پرده خورشید جهانتابش

Шавад санги фалохани каҳкашонро чархи маҳтобаш

شود سنگ فلاخن کهکشان را چرخ مهتابش

зи феъли хеши золими вақт беморӣ кунад тавба

ز فعل خویش ظالم وقت بیماری کند توبه

Ба ҳуш боз ояду девонаро афсун кунад хобаш

به هوش باز آید و دیوانه را افسون کند خوابش

Садафро ба ки бигушоед дукон дар олами дигар

صدف را به که بگشاید دکان در عالم دیگر

Дар ин бозор арзонаст гавҳарҳои ноёбш

در این بازار ارزانست گوهرهای نایابش

зи даврони замину қиссаи қорун чаҳ май пурсӣ

ز دوران زمین و قصه قارون چه می پرسی

Муҳӣтаст ин ва афтодаст киштиҳо ба гирдобаш

محیط است این و افتادست کشتی ها به گردابش

Нашуд аз нохудо бар соғарами кайфиятии ҳосил

نشد از ناخدا بر ساغرم کیفیتی حاصل

Ҳубобам кардаам бисёр сайри олами обаш

حبابم کرده ام بسیار سیر عالم آبش

з бе оромии хуршеди гардуни шиква ҳо дорад

ز بی آرامی خورشید گردون شکوه ها دارد

Дили ин шишаро дар изтироб афганда симобаш

دل این شیشه را در اضطراب افگنده سیمابش

Кафи дасти карямони саҳар гавҳар гуфтаанд аммо

کف دست کریمان سحر گوهر گفته اند اما

намегардад гулӯии ташнаи сероб аз оташ

نمی گردد گلوی تشنه سیراب از آتش

Насиҳати коргар ҳаргиз наёяд нафаси ғофил ро

نصیحت کارگر هرگز نیاید نفس غافل را

Насозад ҳеҷ кас бидамастро бедор аз хобаш

نسازد هیچ کس بدمست را بیدار از خوابش

Носоид бар осоиши фарзанди худ модар

نآساید بر آسایش فرزند خود مادر

Шубон май пурвирди ин барраро аз баҳри қассобаш

شبان می پرورد این بره را از بهر قصابش

Ба базми аҳли ваҳдат раҳ набошад хўдпрстон ро

به بزم اهل وحدت ره نباشد خودپرستان را

Бирав эй зоҳид аз хилватам каҷ нест миҳробаш

برو ای زاهد از خلوتم کج نیست محرابش

зи дасти нафаси гарданкаш дилам шуд моили каъба

ز دست نفس گردنکش دلم شد مایل کعبه

Набояд буд дар шаҳрӣ ки золим бошад арбобаш

نباید بود در شهری که ظالم باشد اربابش

Мҷу эй сидои осӯдагӣ аз гулшани олам

مجو ای سیدا آسودگی از گلشن عالم

Ки доими буи хӯн меояд аз дунёу асбобаш

که دایم بوی خون می آید از دنیا و اسبابش