Гар кашам аз синаи худ оҳи гардуни сои хеш

گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش

Бесутунро бар кунам чун гирдбод аз ҷои хеш

بیستون را بر کنم چون گردباد از جای خویش

Синаро аз доғҳои дил чироғон карда ам

سینه را از داغهای دل چراغان کرده ام

Дастаи гул бастаам аз лолаи саҳрои хеш

دسته گل بسته ام از لاله صحرای خویش

Изтиробам дар биёбонҳо буд мавҷи сароб

اضطرابم در بیابان ها بود موج سراب

Май рӯми баҳри тамошо бар лаби дарёии хеш

می روم بهر تماشا بر لب دریای خویش

То насозад орзӯи таклиф бар ҳар дар маро

تا نسازد آرزو تکلیف بر هر در مرا

Бандҳо аз кандаи зонуи нуҳум бар пои хеш

بندها از کنده زانو نهم بر پای خویش

Шамъи базми оромӣу парвона дар ҷон бохтан

شمع بزم آرامی و پروانه در جان باختن

Мардум аз андешаи маъшӯқ бе пурвои хеш

مردم از اندیشه معشوق بی پروای خویش

Дар қабои куҳна ҳамчун сарви умри ман гузашт

در قبای کهنه همچون سرو عمر من گذشت

Рӯзгорӣ шуд хиҷолат дорам аз аъзои хеш

روزگاری شد خجالت دارم از اعضای خویش

Теша бар кафи сидогар рӯи нуҳум бар бесутун

تیشه بر کف سیدا گر رو نهم بر بیستون

Баҳри истиқболи хезади бесутун аз ҷои хеш

بهر استقبال خیزد بیستون از جای خویش