Ёди он шабҳо ки дар базмати фароғати доштам

یاد آن شبها که در بزمت فراغت داشتم

Сар ба сар монанди абрӯи хоби роҳати доштам

سر به سر مانند ابرو خواب راحت داشتم

Дар ҳаримат карда будам пои сутун монанди шамъ

در حریمت کرده بودم پا ستون مانند شمع

Теғ меборид бар сари истиқомати доштам

تیغ می بارید بر سر استقامت داشتم

Ман чаҳ кардам ноумед аз базм васлат карда ӣӣ

من چه کردم ناامید از بزم وصلت کرده یی

Аз ту эй бе раҳми умеди муруввати доштам

از تو ای بی رحم امید مروت داشتم

Дар хаёли ман чу гулчини фикри гул чидан набӯд

در خیال من چو گلچین فکر گل چیدن نبود

Аз гулистонат ба буии гули қаноати доштам

از گلستانت به بوی گل قناعت داشتم

Чун чароғи рӯз дар чашмат надорам эътибор

چون چراغ روز در چشمت ندارم اعتبار

Ин сазои онкии умрии поси суҳбати доштам

این سزای آنکه عمری پاس صحبت داشتم

Аз ҳаводисҳои давронам набӯд андеша ӣӣ

از حوادث های دورانم نبود اندیشه یی

Пушт чун тасвир бар девори ғифлати доштам

پشت چون تصویر بر دیوار غفلت داشتم

То шудам хоки раҳат эй кош ҳамчун сидо

تا شدم خاک رهت ای کاش همچون سیدا

Бо қадат чун сояи он рӯзӣ ки улфати доштам

با قدت چون سایه آن روزی که الفت داشتم