Шабӣ ки буии гулат аз ҳаво суроғ кунам

شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنم

Рӯм ба боғ ва даҳ ангушти худ чароғ кунам

روم به باغ و ده انگشت خود چراغ کنم

зи донаҳои сапанди интиқоми хеши кашам

ز دانه های سپند انتقام خویش کشم

Ситораи сӯхтагонро чу лола доғ кунам

ستاره سوختگان را چو لاله داغ کنم

зи шамъи базми ту таълим сӯхтани гирам

ز شمع بزم تو تعلیم سوختن گیرم

Чароғи майкадаро рафта бедимоғ кунам

چراغ میکده را رفته بی دماغ کنم

Кашам чу ғунчаи сари худ ба ҷайб ҳастӣ хеш

کشم چو غنچه سر خود به جیب هستی خویش

Чаҳ лозимаст ки касби ҳавоӣ боғ кунам

چه لازم است که کسب هوای باغ کنم

Ба бахти тираи худ аФгнми назар ҳар шом

به بخت تیره خود افگنم نظر هر شام

з рӯй хонаи тамошои гашт зоғ кунам

ز روی خانه تماشای گشت زاغ کنم

Чу сидои ҷуз аз хештан наме ёбам

چو سیدا جز از خویشتن نمی یابم

Магари бӯдои маҷнӯни рӯм суроғ кунам

مگر بودایی مجنون روم سراغ کنم