Сабо аз хандаи он гул ҳадисӣ гуфт дар гӯшам

صبا از خنده آن گل حدیثی گفت در گوشم

Ки ҳамчун ҳалқа гирдоб шуд аз гиряи оғӯшам

که همچون حلقه گرداب شد از گریه آغوشم

Марогар мӯҳтасиб аз пои хам дар пои дори орад

مرا گر محتسب از پای خم در پای دار آرد

Сабуии бодаи рақсад чун сари Мансур бар дӯшам

سبوی باده رقصد چون سر منصور بر دوشم

Ғубори роҳ агар чун гирдбод аз худ биафшонам

غبار راه اگر چون گردباد از خود بیفشانم

Фалак гардад ниҳон то ҳашари зери гирди попушам

فلک گردد نهان تا حشر زیر گَردِ پاپوشم

Май пари зӯр ман бурдор аз ҷои осмонҳо ро

می پر زور من بردار از جا آسمانها را

Ба даврон раҳм кун эй муддаӣ бигзор сарпӯшам

به دوران رحم کن ای مدعی بگذار سرپوشم

Чунон саршор гуфтам сидо аз май ки дар маҳшар

چنان سرشار گفتم سیدا از می که در محشر

Навой сувар натавонад кашӣдан пунба дар гӯшам

نوای صور نتواند کشیدن پنبه در گوشم