Хуши он мастӣ ки дарду доғи худро чора ме кардам

خوش آن مستی که درد و داغ خود را چاره می کردم

Туро медидам аз давру гиребон пора ме кардам

تو را می دیدم از دور و گریبان پاره می کردم

Ба доғ тоза медодам тасаллии доғи дерин ро

به داغ تازه می دادم تسلی داغ دیرین را

Ба ҷои барги гул дар ҷайби оташ пора ме кардам

به جای برگ گل در جیب آتش پاره می کردم

Ба лавҳи синаи шабҳо сӯрататро нақш май бастам

به لوح سینه شبها صورتت را نقش می بستم

Сиррӣ дар ҷайб май барадами туро назора ме кардам

سری در جیب می بردم تو را نظاره می کردم

намегардад дили сахти ту бо ман нарми ҳайронам

نمی گردد دل سخت تو با من نرم حیرانم

Чу оташи бас ки ҷои худ ба санг хора ме кардам

چو آتش بس که جای خود به سنگ خاره می کردم

Ба саҳро гар набӯдӣ хоки маҷнӯни сади роҳи ман

به صحرا گر نبودی خاک مجنون سد راه من

Ғуборӣ мешудам худро зи шаҳр овора ме кардам

غباری می شدم خود را ز شهر آواره می کردم

Агар май буд дар олами давои дарди ошиқ ро

اگر می بود در عالم دوای درد عاشق را

Дили худро чу булбули пеши гул сдпораҳ ме кардам

دل خود را چو بلبل پیش گل صدپاره می کردم

Ба Кувайт ҳар саҳар чун ашки худ тифлӣ ки ме дидам

به کویت هر سحر چون اشک خود طفلی که می دیدم

з рӯй марҳамати оғӯши худ гаҳвора ме кардам

ز روی مرحمت آغوش خود گهواره می کردم

Чаҳ хуш будӣ ки ҳамчун сидои ман ҳам сари худ ро

چه خوش بودی که همچون سیدا من هم سر خود را

Ба поят мезадам дарди дил бечора ме кардам

به پایت می زدم درد دل بیچاره می کردم