Бас ки чун шабнам сиррӣ дорад ба урёнии танам

بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم

Ҳамчуи гули печида бар гирди камари пероҳанам

همچو گل پیچیده بر گرد کمر پیراهنم

Раҳм меояд бар аҳволи сапандами шуъла ро

رحم می آید بر احوال سپندم شعله را

Барқро дасти таъаддӣ кӯтаҳаст аз хирманам

برق را دست تعدی کوته است از خرمنم

Дастам аз бе эътибории пои хоб олӯда аст

دستم از بی اعتباری پای خواب آلوده است

Поем аз беқӯтӣ силӣ хӯрд аз доманам

پایم از بی قوتی سیلی خورد از دامنم

Сарви гулшани остини афшондаи оҳ ман аст

سرو گلشن آستین افشانده آه من است

Тавқи қамарии Фўтаҳи зорӣ буд дар гарданам

طوق قمری فوطه زاری بود در گردنم

Тираи бахтам бо ман афтодаи касро кор нест

تیره بختم با من افتاده کس را کار نیست

Нардбони дӯди оҳи пушти боми гулханам

نردبان دود آه پشت بام گلخنم

Гарчи чун сарвами дарин гулшан либосӣ дода анд

گرچه چون سروم درین گلشن لباسی داده‌اند

То ба зонуи омада аз норасои доманам

تا به زانو آمده از نارسایی دامنم

Дар каманди ваҳдатам аз касрат эмин гашта ам

در کمند وحدتم از کثرت ایمن گشته ام

Нуқтаи паргору ҳамм дар ҳисори оҳанам

نقطه پرگار و همم در حصار آهنم

Аз либоси орият ёрб халосии даҳ маро

از لباس عاریت یارب خلاصی ده مرا

Банд дар чок гиребонаст дасту гарданам

بند در چاک گریبان است دست و گردنم

Кулбаи ман сидо ранҷидааст аз моҳтоб

کلبه من سیدا رنجیده است از ماهتاب

Бугзарад пӯшидаи чашми худ чароғ аз масканам

بگذرد پوشیده چشم خود چراغ از مسکنم