намекунад паҳлуи тиҳии кунҷи ғам аз тнҳоӣим

می کند پهلو تهی کنج غم از تنهائیم

Дар канори тоқи нисёни монда ӣӣ бе ҷоӣим

در کنار طاق نسیان مانده یی بی جائیم

Дар пай макун соя чун нақши қадам аз по фитод

در پی مکن سایه چون نقش قدم از پا فتاد

Нест дар олам касеро тоқати ҳмпоӣим

نیست در عالم کسی را طاقت همپائیم

Бар ҷунунами сади раҳ занҷир натавон шудан

بر جنونم سد ره زنجیر نتوان شدن

Ҳалқа фитрок меҷӯяд сари сўдоӣим

حلقه فتراک می جوید سر سودائیم

Шӯриши фарзанд май оради падарро дар самоъ

شورش فرزند می آرد پدر را در سماع

Зинҳор андеша кун эй чарх аз рсўоӣим

زینهار اندیشه کن ای چرخ از رسوائیم

Рӯзеи ҷўҳршнос аз санг меояд бурун

روزیی جوهرشناس از سنگ می آید برون

Карда мустағнии зи олами серумаи биноӣим

کرده مستغنی ز عالم سرمه بینائیم

Гӯшагирӣ май براردи одамиро зи эҳтиёҷ

گوشه گیری می برآرد آدمی را ز احتیاج

Май шуморади кафши танги чархро бе поӣим

می شمارد کفش تنگ چرخ را بی پائیم

намешавад аз коҳилӣ ҳамешаро бозори гарм

می شود از کاهلی همیشه را بازار گرم

Хасм меболад ба худ чун гули з бе прўоӣим

خصم می بالد به خود چون گل ز بی پروائیم

Май дӯд аз диданаши ашкам ба рӯй коҳи ранг

می دود از دیدنش اشکم به روی کاه رنگ

Аз тамошои Рахш гул мекунад ръноӣим

از تماشای رخش گل می کند رعنائیم

намекунад дар васли ишқи поки ошиқро ҳалок

می کند در وصل عشق پاک عاشق را هلاک

Ҷон ба лаб ояд марои рӯзӣ ки бар сари оӣим

جان به لب آید مرا روزی که بر سر آئیم

Сидо дар ҷӯии арбоби мурувват нам намонад

سیدا در جوی ارباب مروت نم نماند

Хок май лӣсад ба соҳили киштии дрёӣим

خاک می لیسد به ساحل کشتی دریائیم