Гӯшаи чашми ту то афтод бар кошона ам

گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام

Серума май хезад ба ҷои гирд аз вайрона ам

سرمه می خیزد به جای گرد از ویرانه ام

Ошиқи дилсӯз саргардон кунад маъшӯқ ро

عاشق دلسوز سرگردان کند معشوق را

Шамъ бетобона гардад аз сар парвона ам

شمع بی تابانه گردد از سر پروانه ام

Хирмани ман пеши пеш барқ дорад ҷусту хез

خرمن من پیش پیش برق دارد جست و خیز

Май гурезад дар таҳи оташи сапанд аз дона ам

می گریزد در ته آتش سپند از دانه ام

намекунад неши шикоят бар раги хорои асар

می کند نیش شکایت بر رگ خارا اثر

Зулф ӯ бошад парешон аз забон шона ам

زلف او باشد پریشان از زبان شانه ام

Аз дару девор ҳар сангӣ ки ояд бар серум

از در و دیوار هر سنگی که آید بر سرم

Серума осо мекашад дар чашми худ девона ам

سرمه آسا می کشد در چشم خود دیوانه ام

Шиша аз хам гарчи ҳарфи сар ба сар оварда аст

شیشه از خم گرچه حرف سر به سر آورده است

наметавон хонд аз хати пушти лаб паймона ам

می توان خواند از خط پشت لب پیمانه ام

Шуъла дар ҳар ҷо барафрӯзад пару бол ман аст

شعله در هر جا برافروزد پر و بال من است

Чун самандар бошад аз тифлӣ дар отшхонаҳ ам

چون سمندر باشد از طفلی در آتشخانه ام

намекунам дар мавсими перии талоши ошиқӣ

می کنم در موسم پیری تلاش عاشقی

Сайлро меъмор медонад ба худ вайрона ам

سیل را معمار می داند به خود ویرانه ام

Ҳомии паймона май сидои чашм ман аст

حامی پیمانه می سیدا چشم من است

Барда аз ҷои мӯҳтасибро гиря мастона ам

برده از جا محتسب را گریه مستانه ام