Чун гули тамоми доғам ва хуррам нишаста ам

چون گل تمام داغم و خرم نشسته ام

Бар рӯй захми хеш чу марҳам нишаста ам

بر روی زخم خویش چو مرهم نشسته ام

Умрӣаст аз ҳавоу ҳаваси чашм баста ам

عمریست از هوا و هوس چشم بسته ام

Чун ғунчаи фориғ аз ғам олам нишаста ам

چون غنچه فارغ از غم عالم نشسته ام

Пӯшидаам чу хомаи либоси сиёҳ ро

پوشیده ام چو خامه لباس سیاه را

Дар марги аҳли ҳуш бимонам нишаста ам

در مرگ اهل هوش بمانم نشسته ام

Ангушт тар накардаам аз базми аҳли ҷӯад

انگشت تر نکرده ام از بزم اهل جود

Силии занон ба суфра ҳотам нишаста ам

سیلی زنان به سفره حاتم نشسته ام

Бар сари зи дасти меҳри гул бе мурувватӣ

بر سر ز دست مهر گل بی مروتی

Ҳайрон ба рӯй боғ чу шабнам нишаста ам

حیران به روی باغ چو شبنم نشسته ام

Монанди нафас ба лаби ман гиреҳ шудаст

مانند نفس به لب من گره شدست

Бо аҳли рӯзгор чу як дам нишаста ам

با اهل روزگار چو یک دم نشسته ام

эй сидои зи саҳв ба базмӣ ки рафта ам

ای سیدا ز سهو به بزمی که رفته ام

Аз ашки худ ба силсила ғам нишаста ам

از اشک خود به سلسله غم نشسته ام