Рӯзгорӣ шуд ки хӯн аз дида тар ме хӯрем

روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم

Дар биҳишт афтодаему об кавсар ме хӯрем

در بهشت افتاده ایم و آب کوثر می خوریم

Мағзи андар устихон дорем ва меҳнат рӯзем

مغز اندر استخوان داریم و محنت روزیم

Сангҳо аз ҳар тараф чун баста бар сар ме хӯрем

سنگها از هر طرف چون بسته بر سر می خوریم

Мо кабоби сина бекӣна ёр худем

ما کباب سینه بی کینه یار خودیم

Бодаи гулгунтар аз хӯн кабӯтар ме хӯрем

باده گلگون تر از خون کبوتر می خوریم

Бастаем аз халқи чашм ва Комронӣ ме кунем

بسته ایم از خلق چشم و کامرانی می کنیم

Шастаем аз баҳри дасту об гавҳар ме хӯрем

شسته ایم از بحر دست و آب گوهر می خوریم

Мо куҷо эй Хизри оби чашмаи ҳайвони куҷо

ما کجا ای خضر آب چشمه حیوان کجا

Раҳм бар лаби тишнагиҳои Сикандар ме хӯрем

رحم بر لب تشنگی های سکندر می خوریم

Баҳри ширини бесутунро кӯҳкан гаҳвора кард

بهر شیرین بیستون را کوهکن گهواره کرد

Мо чу Тифлони шер аз пистон модар ме хӯрем

ما چو طفلان شیر از پستان مادر می خوریم

наме тавон паии барад аз пешонии хуршеду моҳ

می توان پی برد از پیشانی خورشید و ماه

Пеши поҳое ки аз чарх ситамгар ме хӯрем

پیش پاهایی که از چرخ ستمگر می خوریم

Бо забони дӯстӣ аз халқ гирем интиқом

با زبان دوستی از خلق گیریم انتقام

Хон мардуми ошкоро ҳамчу нашутур ме хӯрем

خوان مردم آشکارا همچو نشتر می خوریم

Оби ҳайвон то қиёмат бо Хизри пайванди бод

آب حیوان تا قیامت با خضر پیوند باد

Мо шароби зиндагӣ аз даст дилбар ме хӯрем

ما شراب زندگی از دست دلبر می خوریم

Сидо чун ғунчаи сар бар зонуии худ монда ам

سیدا چون غنچه سر بر زانوی خود مانده ام

Кас чаҳ донад мо ғами фардоӣ маҳшар ме хӯрем

کس چه داند ما غم فردای محشر می خوریم