Талхкомам аз дили пари муддаои хештан

تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن

намехӯрам заҳр аз барои ошнои хештан

می خورم زهر از برای آشنای خویشتن

Орзӯҳо бар серум оварда савдоро ба ҷӯш

آرزوها بر سرم آورده سودا را به جوش

Чанд рӯзӣ шуд намеёбам ҳавои хештан

چند روزی شد نمی یابم هوای خویشتن

Неи гиребонӣ руфӯ кардам на чоки доманӣ

نی گریبانی رفو کردم نه چاک دامنی

Май занам бар синаи дасти норасои хештан

می زنم بر سینه دست نارسای خویشتن

Болаши осоишӣ ҳаргиз намебошад маро

بالش آسایشی هرگز نمی باشد مرا

Май нуҳум чун шамъи шабҳо сар ба пои хештан

می نهم چون شمع شبها سر به پای خویشتن

Бар сапанди ман агар оташ шабихун оварад

بر سپند من اگر آتش شبیخون آورد

Хуш намеояд ки бархезам зи ҷои хештан

خوش نمی آید که برخیزم ز جای خویشتن

Сарв меояд ба истиқболаш аз боғи мурод

سرو می آید به استقبالش از باغ مراد

Ростиро ҳар ки месозад Асои хештан

راستی را هر که می سازد عصای خویشتن

Гӯшаи абрӯӣ ӯ мад назар бошад маро

گوشه ابروی او مد نظر باشد مرا

Кардаам аз шохи оҳӯи муттакои хештан

کرده ام از شاخ آهو متکای خویشتن

Шиква доранд остину доманам аз кӯтаҳӣ

شکوه دارند آستین و دامنم از کوتهی

Май кашами шармандагӣ аз дасту пои хештан

می کشم شرمندگی از دست و پای خویشتن

Хонаам аз сӯрат ҳастӣ ғубор хотир аст

خانه ام از صورت هستی غبار خاطر است

Май занами оташ ба нақши бӯрёии хештан

می زنم آتش به نقش بوریای خویشتن

Аҳли ҳикмати сидои биҳуши дору хӯрда анд

اهل حکمت سیدا بیهوش دارو خورده اند

Аз ки меҷӯяд касе дигари давои хештан

از که می جوید کسی دیگر دوای خویشتن