Ҷунунами дашт паймо шуд кун эй маҷнӯни ҳазар аз ман

جنونم دشت پیما شد کن ای مجنون حذر از من

Биёбони доғҳо чун лола дорад бар ҷигар аз ман

بیابان داغها چون لاله دارد بر جگر از من

Ман он сайдам ки хотрҷўиии сайёд май созам

من آن صیدم که خاطرجویی صیاد می سازم

Қафас кӣ метавонад кард қатъи болу пар аз ман

قفس کی می تواند کرد قطع بال و پر از من

Маломати гӯйро аз шиквааш гармаст бозораш

ملامت گوی را از شکوه اش گرم است بازارش

Забони тез ва рӯй сурх дорад нештар аз ман

زبان تیز و روی سرخ دارد نیشتر از من

Зулайхо кард иншои номае аз Миср бо канъон

زلیخا کرد انشا نامه ای از مصر با کنعان

Ки то бошем дар олами писар аз ту падар аз ман

که تا باشیم در عالم پسر از تو پدر از من

Ба вақт сӯхтан дар анҷуман парвона ме гуяд

به وقت سوختن در انجمن پروانه می گوید

Агар ҳаст аҳли дардӣ по гузорад пештар аз ман

اگر هست اهل دردی پا گذارد پیشتر از من

Ба азми каъбаи бастами рахт дар бтхонаҳи афтодам

به عزم کعبه بستم رخت در بتخانه افتادم

Надорад ин биёбони раҳравии гумроҳтар аз ман

ندارد این بیابان رهروی گمراه تر از من

Ба булбул гуфт вақти риҳлати гул аз чамани шабнам

به بلبل گفت وقت رحلت گل از چمن شبنم

Фиғон аз боғбону нола аз ту чашмтар аз ман

فغان از باغبان و ناله از تو چشم تر از من

Ба ёди зулф ӯ шаб то саҳари парвоз май созам

به یاد زلف او شب تا سحر پرواز می سازم

намебинад ба хоби осоишии болини пар аз ман

نمی بیند به خواب آسایشی بالین پر از من

Чисони чашм аз тамошои ҷамолаш ком баргирад

چسان چشم از تماشای جمالش کام برگیرد

Прирўиӣ ки ғоиб мешавад дар як назар аз ман

پریرویی که غایب می شود در یک نظر از من

Ба гӯши ғунча ҳарфӣ гуфт гули вақти видоъ ӯ

به گوش غنچه حرفی گفت گل وقت وداع او

зи ту зорӣу оҳ аз сарву зӯр аз хору зор аз ман

ز تو زاری و آه از سرو و زور از خار و زار از من

Задам бар оби баъд аз сӯхтани хокистари худ ро

زدم بر آب بعد از سوختن خاکستر خود را

Ҷунун афганд шурии оқибат дар баҳр ва бар аз ман

جنون افگند شوری عاقبت در بحر و بر از من

Маро аз чӯби сандал эй табибон нест беҳбӯдӣ

مرا از چوب صندل ای طبیبان نیست بهبودی

Макаши имрӯз чун роҳат прессатон дардисар аз ман

مکش امروز چون راحت پرستان دردسر از من

Маро бо аҳли дил чун ҳалқаи занҷир пайванд аст

مرا با اهل دل چون حلقه زنجیر پیوند است

Ҷуз аз хеш дорад ҳар ки мегирад хабар аз ман

جز از خویش دارد هر که می گیرد خبر از من

Ба ҷустуҷӯӣ ӯ гирдам ба як дами гирди олам ро

به جستجوی او گردم به یک دم گرد عالم را

Ғуборолуда гардад меҳри ҳангоми сафар аз ман

غبارآلوده گردد مهر هنگام سفر از من

Маро аз модари айём пандӣ ҳаст дар хотир

مرا از مادر ایام پندی هست در خاطر

Шинав эй Юсуфи ҷонҳо ба арвоҳи падар аз ман

شنو ای یوسف جان ها به ارواح پدر از من

Ба мутриби сидо дар базм ӯ мегуфт аз мастӣ

به مطرب سیدا در بزم او میگفت از مستی

Наво аз зании тараннум кардан аз ту шеъртар аз ман

نوا از زنی ترنم کردن از تو شعر تر از من