То чароғи анҷуман кардани забони хештан

تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن

намехӯрам чун шамъи доими мағзи ҷони хештан

می خورم چون شمع دایم مغز جان خویشتن

Гавҳари ман дар таҳи гирд касодӣ шуд ятем

گوهر من در ته گرد کسادی شد یتیم

Вақт он омад ки бар бандами дукони хештан

وقت آن آمد که بر بندم دکان خویشتن

Рӯй беҳбӯдӣ надорад доғҳои сина ам

روی بهبودی ندارد داغهای سینه ام

Зрдрўиӣ май кашам аз гулистони хештан

زردرویی می کشم از گلستان خویشتن

Ҳар киро байнам ба олами хешро гум карда аст

هر که را بینم به عالم خویش را گم کرده است

Аз ки меҷӯяд касе дигари нишони хештан

از که می جوید کسی دیگر نشان خویشتن

Чғдро вайрона ҳо бошад ҳисори офият

چغد را ویرانه ها باشد حصار عافیت

Кулба худ кардаам дороломони хештан

کلبه خود کرده ام دارالامان خویشتن

Чун кафи дасти гадо дастор хон ман тиҳӣаст

چون کف دست گدا دستار خوان من تهیست

Май кашами шармандагӣ аз миҳмони хештан

می کشم شرمندگی از میهمان خویشتن

Шиква аз хон фалак эй лолаи пеш ман макун

شکوه از خوان فلک ای لاله پیش من مکن

намехӯрам ман ҳам ба хӯн тар карда нони хештан

می خورم من هم به خون تر کرده نان خویشتن

Мағзи худро сӯхтам аз бе чароғии ҳамчуи шамъ

مغز خود را سوختم از بی چراغی همچو شمع

Даст акнӯн мондаам бар устихони хештан

دست اکنون مانده ام بر استخوان خویشتن

намешавад аз хандаи ойинаи олами гулистон

می شود از خنده آئینه عالم گلستان

Гар ба байнами акс рӯй заъфарони хештан

گر به بینم عکس روی زعفران خویشتن

Модари даврон ба ҷои шер хӯнам дод ва рафт

مادر دوران به جای شیر خونم داد و رفت

Душманиҳо дидаам аз меҳрбони хештан

دشمنی ها دیده ام از مهربان خویشتن

Ҳар ки механдад чу гул дар ин гулистони оқибат

هر که می خندد چو گل در این گلستان عاقبت

намезанад худ пушти дастӣ бар даҳони хештан

می زند خود پشت دستی بر دهان خویشتن

Пешвоӣ қавм гардад оқибати миҳроби вор

پیشوای قوم گردد عاقبت محراب وار

Қиблаи худ ҳар ки созад остони хештан

قبله خود هر که سازد آستان خویشتن

Чанд бо ман май диҳии дарди сар эй паҳлу нишин

چند با من می دهی درد سر ای پهلو نشین

Рӯзгорӣ шуд гирифторам ба ҷони хештан

روزگاری شد گرفتارم به جان خویشتن

Манзил мо гашта чун тири ҳавоӣ бе нишон

منزل ما گشته چون تیر هوایی بی نشان

Хонаи брдўшими доим чун камони хештан

خانه بردوشیم دایم چون کمان خویشتن

Сидо аз калаки худ доими суханҳо май кашам

سیدا از کلک خود دایم سخنها می کشم

Захм ҳо дорам ба дил аз ҳамзабони хештан

زخم ها دارم به دل از همزبان خویشتن