То ба ӯ равшан кунам сӯзи ниҳони хештан

تا به او روشن کنم سوز نهان خویشتن

Май занам чун шамъ дар оташи забони хештан

می زنم چون شمع در آتش زبان خویشتن

Умрҳо шуд пеши тираш чун ҳадаф истода ам

عمرها شد پیش تیرش چون هدف ایستاده ام

То кунад ҳоли марои хотирнишони хештан

تا کند حال مرا خاطرنشان خویشتن

Дар биногваши хати мишкӣн ӯ мегуфт зулф

در بناگوش خط مشکین او می گفت زلف

Ҳеҷ кас қадре надорад дар замони хештан

هیچ کس قدری ندارد در زمان خویشتن

Аз ҳаёи бростони хона по наниҳода ӣӣ

از حیا برآستان خانه پا ننهاده یی

Нестии кӯтаҳи забон аз посбони хештан

نیستی کوته زبان از پاسبان خویشتن

Дар чаман то аз фиғони худ сухан саркарда ам

در چمن تا از فغان خود سخن سرکرده ام

Андалебон рафтаанд аз ошёни хештан

عندلیبان رفته اند از آشیان خویشتن

Дар паии зулфаши ҳавосамро парешони сохтам

در پی زلفش حواسم را پریشان ساختم

Ҳеҷ кас ғорат накарда корвони хештан

هیچ کس غارت نکرده کاروان خویشتن

Ҳар замон чун мӯии оташи дида май печад ба худ

هر زمان چون موی آتش دیده می پیچد به خود

Ёд карда зулф ӯ Ҳиндӯстони хештан

یاد کرده زلف او هندوستان خویشتن

Ошноӣ бо хату рухсор ӯ сӯрат на баст

آشنای با خط و رخسار او صورت نه بست

То накардам ҳамчуи мӯи калаки забони хештан

تا نکردم همچو مو کلک زبان خویشتن

Во шавад монанди боли қамарёни оғӯш ҳо

وا شود مانند بال قمریان آغوش ها

Сарви ман рӯзӣ ки бигушоед миёни хештан

سرو من روزی که بگشاید میان خویشتن

Нест ғайр аз бодаи дили рӯзеи аҳли ҳиҷоб

نیست غیر از باده دل روزیی اهل حجاب

Ғунча дорад мушти хӯнӣ дар даҳони хештан

غنچه دارد مشت خونی در دهان خویشتن

Хешро Юсуф гузорад дар тарозуи ҳамчуи санг

خویش را یوسف گذارد در ترازو همچو سنگ

Ҳасан ӯ рӯзӣ ки бигушоед дукони хештан

حسن او روزی که بگشاید دکان خویشتن

Беталаб эй сидо мақсад намеояд ба даст

بی طلب ای سیدا مقصد نمی آید به دست

Ҷо ба маҷлис мекунад не аз фиғони хештан

جا به مجلس می کند نی از فغان خویشتن