Агар як дам шавад холии зи мавҷ май сабуии ман

اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی من

Нафас чун ҳалқаҳои доми печад бар гулӯии ман

نفس چون حلقه های دام پیچد بر گلوی من

Ҳавои кӯча гардӣ нест фарзанди маро бар сар

هوای کوچه گردی نیست فرزند مرا بر سر

намеояд ба берун аз ҳарими ғунчаи буии ман

نمی آید به بیرون از حریم غنچه بوی من

Марои як раҳ намеояд ба бар сарви равон ӯ

مرا یک ره نمی آید به بر سرو روان او

Самари ҳаргиз наме бандади ниҳоли орзӯии ман

ثمر هرگز نمی بندد نهال آرزوی من

Диҳад бо ташнагони оби худои соғари хушкам

دهد با تشنگان آب خدایی ساغر خشکم

Шаванд осӯдаи халқ аз сояи нахли кадуии ман

شوند آسوده خلق از سایه نخل کدوی من

зи худ Роми хӯрда дар доми фиреб кас наме уфтад

ز خود رم خورده در دام فریب کس نمی افتد

Машав эй гирдбоди ошуфтаи баҳри ҷустуҷӯии ман

مشو ای گردباد آشفته بهر جستجوی من

Гули раънои баради рашки хазону навбаҳорам ро

گل رعنا برد رشک خزان و نوبهارم را

намесозад зи якдигари ҷудои рангу буии ман

نمی سازد ز یکدیگر جدایی رنگ و بوی من

зи суҳбати дасти шастам рӯй то дар хилват оварадам

ز صحبت دست شستم روی تا در خلوت آوردم

Таҳорат мекунанд ин қавм бо оби вузӯии ман

طهارت می کنند این قوم با آب وضوی من

Забон хомаам эй сидо то шуъла афшон шуд

زبان خامه ام ای سیدا تا شعله افشان شد

Ба худ чун мӯии отшдидаҳ май печади адуии ман

به خود چون موی آتشدیده می پیچد عدوی من