Ғарибам нест ҳамчун лолаи дилсӯзӣ ба доғи ман

غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من

зи шаб то рӯз бепарвона май сӯзади чароғи ман

ز شب تا روز بی پروانه می سوزد چراغ من

Гул нашукуфта ам умрӣаст сар дар перҳан дорам

گل نشکفته ام عمریست سر در پیرهن دارم

Тамошоӣ чаман рафтаст берун аз димоғи ман

تماشای چمن رفتست بیرون از دماغ من

Ба таклифам агар ояд бурун аз роҳи баргардад

به تکلیفم اگر آید برون از راه برگردد

Нафас кӯтоҳ гардад субҳдамро аз суроғи ман

نفس کوتاه گردد صبحدم را از سراغ من

Ҳавас кардам зи лаълати нўшдорў нешҳо хӯрдам

هوس کردم ز لعلت نوشدارو نیشها خوردم

Мушаббак гашта ҳамчун хонаи занбӯри доғи ман

مشبک گشته همچون خانه زنبور داغ من

Ғалат кардам алоҷи хеши ҷустам аз ту эй лола

غلط کردم علاج خویش جستم از تو ای لاله

Ту ҳам чун гул наҳодӣ доғ бар болои доғи ман

تو هم چون گل نهادی داغ بر بالای داغ من

Гулистони маро обод дорад сусти бунёдӣ

گلستان مرا آباد دارد سست بنیادی

На осоед касе дар сояи девори боғи ман

نه آساید کسی در سایه دیوار باغ من

Ба нохуни даст байъат дода захм синаам чун гул

به ناخن دست بیعت داده زخم سینه ام چون گل

намеёбам табибӣ то наад марҳам ба доғи ман

نمی یابم طبیبی تا نهد مرهم به داغ من

Асо бар каф муҳайё кардааст аз шамъи парвона

عصا بر کف مهیا کرده است از شمع پروانه

зи шаб то рӯзи саргардон буд баҳри суроғи ман

ز شب تا روز سرگردان بود بهر سراغ من

Ба буии равған обаст шабҳо хонаам равшан

به بوی روغن آب است شبها خانه ام روشن

Дили парвона май сӯзад ба аҳволи чароғи ман

دل پروانه می سوزد به احوال چراغ من

Чироғон мекунам ҳар шому бахт тира ме ояд

چراغان می کنم هر شام و بخت تیره می آید

Тамошо ме тавон кардан ба шабҳо гашти зоғи ман

تماشا می توان کردن به شبها گشت زاغ من

Шавад аз оби як сарчашмаи чандини киштҳо ҳосил

شود از آب یک سرچشمه چندین کشتها حاصل

Расонади лолау гули нисбати худро ба доғи ман

رساند لاله و گل نسبت خود را به داغ من

зи даврони он қадр эй сидо озурдагӣ дорам

ز دوران آنقدر ای سیدا آزردگی دارم

Намакро май шуморади марҳами кофури доғи ман

نمک را می شمارد مرهم کافور داغ من