Шуд мавсими хазон ба гулу ғунчаи нози кӯ

شد موسم خزان به گل و غنچه ناز کو

Бо ҷабҳаи шикастаи булбули ниёзи кӯ

با جبهه شکسته بلبل نیاز کو

Дасти тиҳии зи хонаи баромад чу сабзаи шайх

دست تهی ز خانه برآمد چو سبزه شیخ

Озодаро чу сарви забони дарози кӯ

آزاده را چو سرو زبان دراز کو

Булбули з боғ рафту зағани гашти ҷонишин

بلبل ز باغ رفت و زغن گشت جانشین

Дар гӯши сокинони чамани имтиёзи кӯ

در گوش ساکنان چمن امتیاز کو

Оҳӯ ба як назари дили маҷнӯн кабоб кард

آهو به یک نظر دل مجنون کباب کرد

Дар чашми дилбарони ҷонгдози кӯ

در چشم دلبران جانگداز کو

Шабнами з рӯй бистари гули гашти нопадид

شبنم ز روی بستر گل گشت ناپدید

Чашмӣ ки хуфта буд ба болини нози кӯ

چشمی که خفته بود به بالین ناز کو

Дарҳои хайргоҳи бўбстнди аҳли ҷоҳ

درهای خیرگاه بوبستند اهل جاه

эй чархи сифлаи ҳотами мискини навози кӯ

ای چرخ سفله حاتم مسکین نواز کو

Мурғони байзаи сар ба сурайё кашида анд

مرغان بیضه سر به ثریا کشیده اند

Бар дасти ҳодисоти фалаки шоҳбози кӯ

بر دست حادثات فلک شاهباز کو

Зулфӣ ки дил ба силсила ӯ ҳақир буд

زلفی که دل به سلسله او حقیر بود

намекард по ба ҷониби меҳмони дарози кӯ

می کرد پا به جانب مهمان دراز کو

эй дили биё ки масҷид ва майхона шуд хароб

ای دل بیا که مسجد و میخانه شد خراب

Бо микшони ниёз ва ба зоҳиди намози кӯ

با میکشان نیاز و به زاهد نماز کو

эй сидои мҷўии даво аз табиби шаҳр

ای سیدا مجوی دوا از طبیب شهر

Моро ба ҷузи худои ҷаҳони чораи сози кӯ

ما را به جز خدای جهان چاره ساز کو